Sence bir insan neden herkesi memnun etmeye çalışır ama yine de sevilmez?

Çünkü insanları asla memnun edemezsin. Ne yaparsan yap bir kere işine gelmediği bir şey yaptığında hemen sana sırtını döner. Çünkü herkes kendi istediği olsun ister hep. Herkesi memnun etmeye çalışmak, seni sen olmaktan uzaklaştırır. Sen karşındaki ne isterse ona dönüşmeye başlarsın. Bir nevi şekil değiştirirsin ama insanlar bunu hisseder. Samimiyetin azaldığını, içtenliğin yerine “rol” geldiğini anlarlar. Ve işin tuhafı şu: İnsanlar seni “sen olmadığın” halinle kabul etmeye başlar. Ama o halin, senin gerçek halin değil ki zaten. Bir de şu var. Herkesi memnun etmeye çalıştığında, bazı insanlar seni kullanmaya başlar. Çünkü hayır demeyen birine, sınır koymayan birine, kimse değer vermez. Çok acı bir şey bu ama gerçek. Çünkü kıymet dediğin şey, bazen “dur” demekten geçer. “Ben de varım” diyebilmekten geçer. Ve belki de en kötüsü: Sen herkesi memnun etmeye çalışırken, kendi kalbini ihmal edersin. O kırık kalp de zamanla kendini geri çeker, küser, sessizleşir. Sonra ne olur biliyor musun? Sevilmediğini hissedersin ama asıl mesele, senin kendini sevmeyi unutmuş olmandır. Herkesi memnun etmeye çalışmak, en yalnız yol bazen. Ama fark edince işte orası iyileşmenin başladığı yer.

Çünkü bir insan herkesi memnun etmeye çalıştığında aslında kendini kaybetmeye başlar; sınırlarını siler, kendi renginden ödün verir. Herkese iyi görünme çabası, zamanla yapay bir maskeye dönüşür ve insanlar gerçeklikten uzaklaştığını hisseder. Sevilmek, uyum sağlamakla değil, kendin gibi olmakla mümkündür. Sürekli onay bekleyen biri, bir yerden sonra yorgun, silik ve sahte görünür gözlere. Oysa insanlar en çok samimiyete, tutarlılığa ve özgünlüğe çekilir. Kendini unutup herkese yaranmaya çalışanın iç sesi susar, ama dışarının sesi hiçbir zaman yeterince alkışlamaz. Ve en acı tarafı da, bu çabanın sonunda geriye ne sen kalırsın, ne de gerçek bir sevgi…