Arada böyle içinizin sıkıldığı, içinizde bir boşluk ve hüzün ya da göğsünüzün daraldığı oluyor mu?

şu an tam olarak bu durumdayım. İçim sıkılıyor, içimde bir boşluk var, göğsüm daralıyor, kendimi mutsuz hissediyorum. Halbuki istediğim her şeye sahibim. Evgeny Grinko'nun "Jane Maryam" isimli bestesi eşliğinde, tavana bakıyorum.

Her şey yolunda gibi görünür bazen. Sahip olunması gerekenler vardır: bir ev, bir iş, birkaç dost, belki sevgiye dair kırıntılar... Ama gecenin bir vakti, ışıklar söndüğünde ve dış dünya sustuğunda bir şey başlar. İçeride, anlatması zor, tarifi olmayan bir boşluk yankılanır. Ne tam açsındır ne tok, ne mutlusundur ne de büsbütün mutsuz. İşte orada başlar insan olmanın o garip sancısı. Çünkü insan, sadece ihtiyaçlarını gideren bir canlı değil, aynı zamanda anlam arayan bir varlıktır. Ve ne yazık ki her zaman bulduğu anlam, ruhunun yarıklarını kapatmaz.

Konuşacak kimse yoktur çoğu zaman. Varsa da anlatılacak kelimeler, karşıdakinin anlayamayacağına duyulan bir inançla içe gömülür. İnsan yalnızlığı sadece kalabalıksızlıkta değil, kendini kimsenin çözemediği yerde yaşar. Bu yalnızlık bazen öyle tanıdıktır ki, kendini onda evinde hissedersin. Ve işin tuhafı, bu eksiklik, bu içsel çatlak, seni besler. Düşünmeni, yazmanı, sorgulamanı sağlar. İnsan, en çok kırıldığında düşünmeye başlar. Belki de mutsuzluk, içini yoklayan karanlık, seni yaşayan biri yapar. Çünkü her şey yolunda olduğunda, düşünmezsin. Ama içindeki o hafif sızı, seni hayatta en gerçek hissettiren şey olabilir.

İnsan tuhaftır. İçinde sürekli tamamlanmamış bir hikâye taşır. Belki de bu yüzden hiçbir sevgi tam yetmez, hiçbir başarı uzun sürmez. Hep bir adım daha, hep bir boşluk daha. Fakat belki de bu eksiklik, bu doyumsuzluk, ruhun hareket etme nedenidir. Ve belki, konuşacak kimse olmadığında, kendinle en dürüst sohbetini yaparsın. Garip ama gerçek. İnsan ne garip bir varlık...