Kararsız kaldığın bir konuda aklında oturmayan bir meselede çok düşünmek mi yoksa fazla düşünmeden adım atmak mı?

Bazen bir mesele öyle bir köşeye sıkıştırır ki insanı, ne ileri gidebilirsin ne geri dönebilirsin; sadece beklersin, içinde fırtınalarla. Çok düşünmek, her detayı hesaplamaya çalışırken seni içinden çıkılmaz bir sessizliğe gömebilir. Öte yandan fazla düşünmeden atılan bir adım, belirsizliğin ortasında seni kendiyle yüzleştirir. Ama asıl mesele zaman değil, iç sesinle kurduğun bağdır. Ne kadar düşünürsen düşün, kalbinle aklın aynı cümlede buluşmuyorsa karar eksik kalır. Bu yüzden bazen içindeki duruluğu yakalayana kadar beklemek gerekir. Çünkü bazı adımlar, sadece doğru anı bekler.