Artık hissetmediğiniz bir duygu var mı?

Hayır ve şer, nasip, kısmet, sabır, selamet gibi mukaddesatlara yabancılaştım.

Merhamet, şefkat çok dar bir alanda bi kaç kişiyle sınırlandı.

Tolerans, sıfıra yakın

Mutluluk, fazlasıyla tadıldığı için biraz köşeye kaldırıldı.

Üzüntü, sadece çocuk ve ihtiyarların haline. Onun dışında, herhangi bi acıma duydum yok.

Vatan millet sevgisi nerdeyse sıfır

Bir çok duygumu, duygmu ve hislerimi kaybettim... duygularımız bizi yıprattı... duygusuz olmak en iyisi... güven kimde kaldı ki? dostlukların değerini bilen var mi? sadakat? o da ne diyenleri duyuyor gibiyim.. kısacası artık bu duyguları hissedemiyorum. Kendime zarar vermek istemiyorum çok badireler atlattım belki sizlerde bu duyguları yaşayıp zarar gördünüz.. benim bir çoğunuz dan fazla yara aldığımı söyleyebilirim. Bu sebeple her şeyden vaz geçtim.. sadece annem kız kardeşim ve kendimi sevmeye odaklı yaşamayı seçtim.

Bir zamanlar kalbimin avlusunda cıvıldayan umut kuşlarının sessizliğine alıştım artık. Kanat çırpışlarını duymaz oldum, gökyüzüne özlemle bakışlarını görmez oldum; geriye kalan, sadece solgun bir gökyüzü ve içimdeki sessizliğin yankısı. Belki de hissetmeyi unutmak, hissetmemenin ta kendisidir; bir boşluğun içinde yankılanan adımlar gibi, varlığını hissettiren ama nereye gittiğini bilmeyen.