Herkesin ilk vazgeçebildiği kişi benken neden kendimden vazgeçmiyim?

Gerçekten öyle argo yazdım ama, inan bana bu dünya da hiç kimse, hiç kimse için bir şeyler yapmaz. Mutluluğu başkalarının tercihi olmakta değil, başkalarının istediği kişi olmakta aradığım zaman, böyle sorular sormamaya başladım. Herkes kendi çıkarları peşinde. En ufak bir şey olsa dahi eğer onun çıkarlarına ters ise o an herkesi satar. Neymiş beni terk etmiş, defolup gidebilir umarım başkasının elinde kopek olur. Neymiş arkadaşım beni satmış, hiç sıkıntı yok ileride onun için yapacağım her türlü fedakarlıktan mahrum kalacak. İleride mutlaka beni arayacak ama bu sefer ben değer vermeyeceğim. Neymiş akrabalarım öyle ypamış böyle yapmış, cehenneme kadar yolları var. Onlar ahlak hak hukuk gözetmiyorsa bu beni neden kötü yapsın ki? Gayet sözünün eri, sevecen, hak hukuk gözeten bir insanım. Yani aslında hepsinden üstünüm. Değerim mi bilinmiyor? Çokta tın. Değerimi bilseler ne olacak ki? Hayallerimi mi gerçekleştirecekler? Bana aşık olduğum kadını mı kazandıracaklar? En sevdiğim arabayı mı alacaklar? Yooo çıakrları ile çatıştığımız ilk anda satacaklar... Kısaca söylemem gerekirse ''kendini sev'' sözü klişe gibi geliyor ama içinde çok fazla anlam barındırıyor. Ben düzgün olduktan sonra kim kendisi gibi sahtekar yalancı numaracı insanlarla samimi oluyorlarsa olsunlar. Doğru olurum düzgün olurum ben kendi kendime yeterim arkadaş. Durumları duygusala bağlayıp dramatize etmediğimiz zaman her şey bizim için daha güzel oluyor. Umarım senin de her şey gönlünce olur. Mutluluğu başkalarında değil de kendi kendinde ararsın...

Etmede bir cevap ver soruma