Duyguların mı kırık, yoksa düşüncelerin mi dağınık?

Duygularım öylesine tuz buz ki artık bırak toparlanmayı tozu kalmadı sanırım. Bu dolayısı ile düşüncelerini de etkiliyor insanın bir dönemin hep ne hata yaptım diye düşünmekle geçiyor buda seni ekstra yoruyor.

Duygularım mı kırık, yoksa düşüncelerim mi dağınık? Aslında bu sorunun cevabını net bir şekilde verebilmek, kendi iç dünyama dürüstçe bakmayı gerektiriyor. Ama ne yalan söyleyeyim, duygularım daha çok kırık dökük. Hani bazen öyle bir an gelir ki, mantığın susar ve sadece kalbinin sesi duyulur. İşte ben o sessizlikte kırılan duyuları toplamakla meşgulüm. Zihnim dağınık mı? Evet, zaman zaman… Ama bu dağınıklığı yine kırılmış duygularda yatıyor. Hayal kırıklıkları, beklentiler, değer verdiğin insanların seni görmezden gelmesi… Tüm bunlar biriktirmek düşüncelerim de haliyle darmadağın oluyor. Bazen bir söz, bazen bir suskunluk bile içimde yankılanıyor. En kötüsü de, kimseye söylemem mümkün değil ama içinde ağırlığı olan hisler. Anlatmaya kalksam "abartıyor" derler, içime atsan boğulur giderim.

Bu yüzden duygularım daha çok yara aldı. İçimde hep bir eksiklik, hep bir “keşke” var. Biri tam sarsam geçecek gibi geliyor ama Galiba ben en çok, içimde yarım kalan şeylerde kayboldum.

Ahsas kırılır mı hiç? Kırılan kalptir, gönüldür. Paradigmalarımızın (algılama düzeneğimizin) hamisi başkaları olduğu müddetçe düşünceler darma duman olur.