Gerçekte neyi arzuluyorsunuz? Arzularınızın esiri misiniz?

Ben de düşündüm: Ne istiyorum? Aslında sadece anlayan, düşünceli, kalbiyle yaklaşan insanlar olsun istiyorum çevremde. Ama en basit nezaket bile bazen lüks gibi geliyor. Bir gün bir dostuma, “Sadece içten bir ‘Nasılsın?’ bile yetiyor,” dedim. Ama kimse sormadı. Arzu ediyorum ama gerçeklikte o insanları bulamıyorum. O zaman anladım ki, ben bir şeylerden çok, bir ihtiyacın karşılanma umuduna bağlıyım. Arzularımın esiri miyim? Belki evet… Belki de sadece içimdeki boşluğu anlamlandırmaya çalışıyorum. Hayat kısa, kuşlar uçuyor… ama biz hâlâ kanadımızı ne yöne çırpacağımızı bilemiyoruz.😂

Arzuladığım tek şey hümanist kendi gibi doğal yalan söylemeyen egolarından komplekslenen arınmış entelektüel kapasitesi yüksek normal psikolojide insanlarla tanışmak çünkü günümüzde en büyük problem Güven ve her şeyin başı bana göre. Diğer yandan saygı temasında atlamamak gerekiyor. Arzularimin esiri hiçbir zaman olmadım iradem yüksektir.