Hayatın tadı tuzu ne sizce?

Hayatın tadı tuzu bence evlattır. Bir insanın kendi canından bir parçayı dünyaya getirmesi, onu büyütüp gelişimini izlemek, ilk adımlarına, ilk kelimelerine tanıklık etmek tarif edilemez bir duygudur. Zorlayıcı yönleri elbette vardır; uykusuz geceler, bitmeyen endişeler, sürekli bir sorumluluk hissi. Ama evladın tek bir gülümsemesi, sarılması ya da “anne” ya da “baba” deyişi bütün o yorgunluğu unutturur. Evlat, insanın hayatını değiştirir, kalbini büyütür, bakış açısını değiştirir. Bazen seni yorar ama aynı zamanda güçlendirir. Hayatın anlamı çoğu zaman onun küçük bir bakışı, sesi ya da mutluluğunda gizlidir. Bu yüzden bana göre hayatın en gerçek tadı, en içten tuzu evlattır.

Sevgi yumağı olmak, sohbet muhabbet, bir sürü geyikler, fonda sağlam müzikler, güzel kafalar ve açık havadır.