Hayal kurmayı bırakıp gerçeklere dönüş yaptınız mı?

Pes etmeye yatkın bir yapım yoktur, bir şey istiyorsam 50 yaşıma kadar uğraşmam gerekse de elde ederim. Yani gerçeklere geri dönüş yapma konusu sadece düşünüp fiziksel ve zihinsel olarak kendisini yormayan insanlara özel diyebilirim, yapamadıkları için değil, sürekli dile getirip uğraşmadıkları için böyle.

Evet, ben her zaman hayatın sadece en gerçek tarafıyla yüzleşmek durumunda kaldım. Hayal kurmak elbette insanı bir nebze olsun nefes aldırıyor ama ben küçük yaşlardan itibaren bunun lüks değil, sadece kısa süreli bir kaçış olduğunu fark ettim. Gerçekler sertti, bazen can yakıcı oldu ama onlardan kaçmak hiçbir şeyi değiştiriyordu desem yalan olur. Özellikle engellerim ile yaşamak zorunda kaldığım süreçte, kendime “Neden ben?” sorusunu çok sordum. Ama zamanla anladım ki asıl mesele bu sorunun cevabı değil, onunla ne yaptığım.

Hayatın bana sunduğu gerçeklikleri ile başa çıkmaya başladıkça daha dirençli, daha bilinçli ve daha olgun biri oldum. Bazen insanlar bana “Nasıl bu kadar güçlü oluyorsun?” diye soruyor. Cevabım net: Çünkü başka bir seçeneğim yoktu. Hayal kurmak yerine, ayağımı yere sağlam basmayı, zorluklarla yüzleşmeyi ve kendi yolumu kendim çizmeyi öğrendim. Belki hayallerimden fedakârlık ettim ama kazandığım farkındalık, her hayalden daha kıymetli. Gerçeklerle barışmak, bana kendi iç gücümü gösterdi. Ve bu güç, hayattan ne istediğimi daha net görmemi sağladı.