Öyle bir noktadayım ki şu an niye ağlıyorum diye bile ağlıyorum?

Evet güzel açıklaman için teşekkür ederim günde kaç milyon düşünce geçiyor ve çoğu artık olumsuz oldukça motor bozuluyor işte. Kendimi sevesim gelmiyor şu aralar. Duygularım çok yıpranmış gibi hissediyorum

Milyon düşünceler arasından sadece kötülerini ayıklıyor beynimiz çünkü iyiler son buluyor diye düşünüyoruz. Misal elimizi kestik, ilk olarak elimizi ağzımıza alırız çünkü antibakteriyel etkisi vardır, daha sonra yara bandı ile kapatırız, yani bedenimiz anlık refleks ile tepki verir. İyileştiği an unutuyoruz orasının bir zamanlar kanadığını ve artık düşünmüyoruz siliyor hafızamız o anıyı fakat şimdi tam tersini düşün; elimizi kestik sen zihninle hareket ediyorsun ve aklına ilk olarak hastaneye gitmek yara bandı aramak ilaç bulmak geliyor, neden? Çünkü kapsamlı düşünüyor zihnimiz, sen bunları düşünürken o yara kanıyor kanadıkça kanıyor anlık bakteri alıyor ve yara büyüyor daha çok acıyor. Bu yüzden zihnimizin kontrolünden çok bedenimizin işaretlerine odaklanmalıyız çünkü o bize ne iyi geleceğini daha iyi biliyor 🙂 Kalkıp kahve yapmak isterken zihnimiz otur yorgunsun diyor, sen ona karşı gelip kalkıp o kahveyi yaparsan kontrolü yeniden sağlarsın. Kötülere değil bedenine ve zihnine iyi gelecek şeylere odaklan. Unutma yara dıştan gelir onu iyileştirmek senin elinde, anlık refleks ya da “düşünerek” ama ben yarayı daha da kanatma derim çok düşünme ana odaklan ve ilk aklına gelen “ilacı” uygula zihnine.