İyi kalpli biri olduğunuzu düşünüyor musunuz?

Evet, düşünüyorum. Beni kötü gören, kötünün kötüsü gören kişiler var, evet kötülükler yaptım ve yaptığım tüm kötülüklere rağmen kendimi iyi bir insan olarak görüyorum, büyük kötülükler yaptım lakin aslında kötü olduğumdan değildi, bir insanı yargılamak o kadar kolay ki, bir insanın büyük kötülük yapması onun kötü bir kalbe sahip olduğunu göstermez, bazen bazı kötülükleri cahilliğimizden yaparız, hayatla kendimizle olan kavgamızdan, kendimizle barışık olmamamızdan, anlaşılmamaktan, görülmemekten, travmalarımızdan ötürü kötülük yaparız, bazen karşıdaki kişi bizi delirtene kadar uğraşır, onun içindir ki delirdiğimiz zaman acımızı değil de delirdiğimizi görürler sadece, ben delirttim ben bu hale getirdim demezler, hemen etiketi yapıştırırlar psikolojisi bozuk diye, sen olgun davrandın da karşıdaki psikopatlık mı etti, değerleri ve kişiliği hususunda saldırıya uğrayan kişi hayatın acemisiyse bugüne kadar insanlar tarafından çok hırpalanmışsa tabii ki gereğinden fazla ileri gider, bazı kişileri kendimden üstün gördüm, hayatı anladıkça ve okudukça o kişilerin ciğerinin beş para etmediğini gördüm, ikiyüzlü yaratıkların beni psikopat olarak görmesinin bir mahsuru yok, asıl psikopat kendileri, ben tiksindiğim kişilerle aynı sofraya oturmuyorum, neysem oyum çok şükür, bir zaman diliminde kendim olmanın çok dışına çıktım, dengesiz davrandım lakin ben de yeni yeni öğreniyordum hayatı, saçlarımı okşayanım olmadı ki kendimle barışık olayım, büyük kötülükler yaptığımda bile ağladım vicdan azabından, bunu yapmamalıydım diye ağladım lakin benim üstüme çullanıp üstüme gelindi, yok muamelesi gördüm, yine de yapmamalıydım, Allah biliyor tövbemi, kimsenin pis gözleriyle bakmıyorum kendime, ben Yaradan'ın şefkatiyle bakıyorum kendime, tüm günahlarıma rağmen O benim de Yaradanım..
Kalbimi bilir, psikolog bile olmamış kisilerin saçma sapan teorileriyle bakıp tezler yapıştırmaz bana, ben de biliyorum kendi kalbimi, kendimle hesaplaştım, tövbemi ettim , günahım var diye kimsenin bana kafasına göre davranmasına izin veremem, üzülüp sineye çeken o kız yok artık, belki ben de bana yapılan adaletsizliklerin hesabını tek bir kişiden çıkardım, günahım var diye susup da oturamam öylece, o başka o başka, ben tövbemi ettim lakin kendimi de ezdirmem, bana günahkar diyenler benden masum değil, günahına girdiğim o kişi bile benden daha masum değil, kukla değilim ben, sinsi değilim , ben ne yaptıysam cahilliğimden yaptım, birileri gibi iftiracı değilim, bir başkası gibi yuva yıkmaya çalışmıyorum, herkes kendi kalbini temizlesin, ondan sonra gelsin bana laf etsin, kalbiyle meşgul olan da zaten karşıdakini gönül gözüyle görüp dedikodudan uzak durur, ben düşmanlarımı bile kendi iç dünyamda savunabilen bir insanım, benim düşmanı savunduğum gibi düşman kendini savunmaz , kıyaslayalım kalblerimizi, onların kalbi daha kirli, hepsinden masumum o büyük günahıma rağmen, derinlerde bir yerde Allah'ın beni affettiğini hissediyorum, çünkü Yaradan bana fesatların sinsi gözüyle bakmıyor, kendime olan bakış açımı da değiştirdi, kendimle barış halinde olabildim, demek ki affedildim, demek ki affetti beni, ayrıca babama sormuştum bir gün; baba ben kendi kötü bir insan mıyım, beni hiçbir şekilde övmeyen babam bile şunu söyledi; ''sen birisinin kalbini kırsan ondan daha çok üzülürsün''dedi, o gaddar adam bile beni böyle görüyorsa o zaman ben kötü bir insan değilimdir, ne yaptıysam hep cahillikten, hep travmalardan, sevgisizlikten, anlaşılmamaktan, bunu gönül rahatlığıyla söylüyorum, ben çok iyi bir insanım lakin asosyalim ve insanlardan uzak duruyorum.