Kendini özel hissediyor musun yoksa sıradan biri gibi mi görüyorsun?

Bazen kendimi özel hissediyorum, evet. Sanki bu dünyaya bir iz bırakmak için gelmişim gibi. Duygularım, düşüncelerim, yaşadıklarım biricik geliyor. Kimsenin göremediği bir güzelliği fark edince, birine iyi geldiğimi hissedince o anlarda gerçekten özelim. Ama sonra kalabalıkta kaybolunca, herkes gibi dertlenince, sıradanlık sarıyor etrafımı. Herkes gibi uyanıyor, herkes gibi yoruluyor, herkes gibi susuyorum. İşte o anlarda da sıradan hissediyorum, çünkü belki de hepimiz biraz öyleyiz: hem sıradan, hem özel. İnsan galiba bu ikisinin dengesinde yaşıyor. Bazen kendine “Ben neyim?” diye sorarak, bazen “İyi ki benim” diyerek.

Aynaya her baktığımda içimde ince bir his beliriyor, sanki bu dünyaya gelişi tesadüf olmayan biriymişim gibi ama sonra hayatın koşturması, insanların bakışları, gündelik dertler beni sıradanlaştırıyor. Kalabalığın arasında kaybolmuş gibi hissettiğim zamanlar oluyor, ama küçük anlarda, bir sözümle birini gülümsettiğimde ya da birinin içini anlayabildiğimde fark ediyorum ki ben o sıradanlığa ait değilim. İçimde saklı bir derinlik var, herkesin göremediği ama benim bildiğim bir ben var ve o beni özel kılıyor.