Nasil unuturuz?

Aklıma ilk olarak rahmetli şair Abdurrahim Karakoç'un Unutmak kolay mı deme şiiri geldi.

Unutmak kolay değildir ama unutmadığımız geçmişten gelen her olay, her travma, her söz, her olgu sırtımızda birer patates çuvalı gibidir. Belimizi büker, canımızı yakar, sürekli öfkemizi kabartır, hayat kalitemizi bozar, mental ve ruhsal sağlığımıza olumsuz etkiler yapar.

5 yıl önce okuduğum bir kitap benim geçmişe dair bu yüklerden kurtulup yepyeni bir hayata adım atmamın yolunu açtı. Kitabın yazarı: Piraye Erdoğan. Kitabın adı: Seyir

Resmen hayatımda bir milat oldu bu kitap. 20-30-40 yıllık yükleri attım sırtımdan. Unuttum mu dersen yine unutmadım ama artık o yüklerin belimi bükmesi, canımı sıkması söz konusu değil. Ve artık daha huzurlu, daha olumlu, daha ılımlı, daha mantıklı düşünebiliyorum. Nedeni ve nasılı ise şöyle özetlenebilir: Geçmişte 20-30-40 yıl önceki olay nerede? geçmişte. Bugün sabah akşam o olaylara, olgulara, kişilere sabahtan akşama kadar sövmek benim hayatımda birşeyi değiştiriyor mu? Hayır. O zaman geçmişi geçmişte bırakmak en doğru adımdır. Önemli olan benim için o olaylardan gerekli dersleri çıkardım mı, hayat tecrübelerim arasına yazıp kendime bir katkı sağladım mı, o hata veya duruma tekrar düşmemek üzere önlemlerimi aldım mı sorularına "EVET" cevabı verebiliyor olmak. Bir önemli konu daha var. O da geçmişteki yükleri sırtımdan attıktan sonra yeni yükler edinip hayat kalitemi bozmama konusunda da dikkatli davranmak.

Sonuç olarak unutmak kolay değil ama istedikten sonra imkansız da değil.

Unutmak zamanla değil, kabullenişle başlar. Ne kadar uğraşsan da, ne kadar bastırmaya çalışsan da bazı duygular hatırlanmak için değil, sindirilmek içindir. Kalpten geçen birini akıldan silmek kolay olmaz, çünkü o izler sadece anılarda değil, hislerde saklıdır. Ama bir gün gelir, aynı şarkı çalar ve artık canın yanmaz, o mesaj silinmiştir ve tekrar okumak istemezsin, işte o zaman anlarsın ki unutmak dediğin şey aslında içindeki duygunun eski gücünü kaybetmesidir. Kalpteki yer durur ama artık oraya uğrama isteği kalmaz, belki de gerçek unutmak budur.

Eğer kalbinizi verdiğiniz "biri" ise unutmanın en iyi yolu onun mutlu bir hayatı oldugunu düşünmektir. Çünkü her insan sevgisine karşılık bekler. Karşılık alamadığında ise bencilce davranır ve kendisi mutlu olamadığı için karşısındaki insanın da hayatının harap olmasını ister ve bu şekilde onu asla unutamaz. Fakat onun da hayatına devam ettiğini düşünmek belki de acıyı hafifletir ve onu unutmaya bir nebze yardımcı olur.