Neden bu kadar kötü neden bu kadar ön yargılı neden bu kadar pervasızca davranıyor insanlar?

Çünkü çoğu insan, kendini tanımaya cesaret edemediği için başkalarını yargılayarak rahatlıyor. Kendi eksiklerine bakmak yerine başkasının hatasına odaklanmak kolay geliyor. Kırılmış, incinmiş ama bunu göstermemek için sertleşmiş, kabuk bağlamış bir sürü insan var ortalıkta ve o kabuğun altı dolup taştıkça, dil sertleşiyor, yargılar keskinleşiyor, vicdan susuyor. Bir de zaman acımasız. Hızlı tüketiyoruz her şeyi: duyguyu, insanı, sözü. Birini anlamaya çalışmak uzun iş, oysa yargılamak anlık bir rahatlama. Pervasızlık da oradan geliyor işte; "Nasıl olsa herkes birbirini yaralıyor" düşüncesi yayılmış durumda Kimse kırılmaktan korkmuyor artık, çünkü herkes zaten kırık. Ama işin en acı tarafı şu: İnsanlar kötülüğe alışınca, iyiliği bile şüpheyle karşılıyor. O yüzden biraz durup nefes almak gerek. İnsanları anlamaya çalışmak, kendimize de iyi gelir aslında. Ama çoğu, o kadar uzun süredir susmuş ki kendi iç sesiyle tanışamıyor bile.

Çünkü çoğu insan kalbini korumakla hayatını yaşamak arasında kalmış ve sonunda duygularını kısmaya karar vermiş. Herkes biraz hayal kırıklığı, biraz terk edilme, biraz da anlaşılmama biriktirmiş içinde. Zamanla da bu birikmişlikleri zırh gibi giyinmiş, daha tanımadan yargılamaya, anlamaya çalışmadan suçlamaya başlamış. İçtenliğe kalkan olmuş önyargılar, samimiyete engel olmuş pervasızlıklar. Aslında kimse kötü doğmuyor, ama çoğu insan incindikçe sertleşiyor. Sonra da sanıyor ki kırmamak, kırılmaktan daha tehlikeli. Halbuki asıl cesaret, hâlâ yumuşak kalabilmekte saklı.