"İyilik çabuk unutulur, kötülük yıllarca hatırlanır." Senin unutup, hatırladığın ne?

Gerçekten de öyle oluyor bazen; iyilikleri çabuk unuturuz, kötülükler ise adeta kalbimize kazınır. Benim de unutup hatırladıklarım var tabii. Unuttuğum şeyler genellikle küçük iyilikler, yapılan güzel jestler… belki de hayatın koşturmacasında gözümden kaçıyor, ya da beklediğim karşılığı alamayınca önemini yitiriyor. Ama hatırladığım şeyler çoğunlukla insanın beni üzdüğü, kırdığı anlar oluyor. O kırgınlıklar, haksızlıklar bir türlü silinmiyor zihnimden. Mesela yıllar önce güvenimi sarsan birinin yaptığı bir davranışı hâlâ unutamam. O an yaşadığım hayal kırıklığı, ihaneti öyle derin bir yara bırakmış ki, üzerinden ne kadar zaman geçerse geçsin hatırlıyorum. O kötü anılar, insanın içindeki kırılganlığı büyütüyor. Ama zamanla öğrendim ki, bu hatırlamalar aslında beni koruyor; hangi kapıları açmam gerektiğini, kimlere ne kadar güveneceğimi gösteriyor. İyilikler, belki unutuluyor ama onların izi kalıyor içimde; insanın iyi kalmasını sağlayan bir umut gibi. Kısacası, iyilikler çabuk unutulsa da, kötülükler akılda kalıyor; ama bunlar da bizi biz yapan şeyler işte.