Kafanız çok yorgun ve doluyken sizi gerçekten rahatlatan ne oluyor? sessizlik mi, bir dost ile konuşmak mı yoksa ne iyi gelir?

Kafamın içi karmaşayla dolup taştığında bazen sessizlik en büyük şifa oluyor, ama öyle sıradan bir sessizlik değil… Yağmurun cama vurduğu, fonda hafif bir melodi çaldığı, kimsenin bir şey sormadığı o durgun anlar var ya, işte tam olarak o anlar. Ama bazen de bir dost sesi lazım, öyle içini döktüğün değil, sadece yanında olduğunu bildiğin biri… Belki bir çay koyar, iki kelime ederiz ya da susarız, ama o varlık bile rahatlatır. Ne tam yalnızlık iyi geliyor ne de kalabalık; ruhuma iyi gelen şey, gerçekten anlaşılmak ve huzur bulduğum o sakinlikte kaybolmak.

Kafam çok yorgun ve doluyken bazen en çok ihtiyacım olan şey sessizlik oluyor. O karmaşanın içinde biraz nefes almak, düşüncelerimi toparlamak, dış dünyadan biraz uzaklaşmak iyi geliyor. Sessizlik, bazen kelimelerden daha fazla şifa verir insana. Ama öte yandan, bazen de en çok bir dostun samimi bir sesi, yanında olduğunu hissettiren bir sohbet iyi geliyor. Kafamdaki karmaşayı paylaşmak, anlaşılmak ve yalnız olmadığımı bilmek… Bu, yükü hafifletiyor. O yüzden bazen sessizlik, bazen de konuşmak; hangisine ihtiyaç duyduğuma göre değişiyor. Bazen sadece yürüyüş yapmak, doğayla iç içe olmak ya da sevdiğim bir müziği dinlemek de çok iyi geliyor. Ruhun sakinleşmesi için küçük ama güçlü anlar lazım. Sonuçta, kafam dolu olduğunda en çok ihtiyacım olan şey, kendimi anlayan ve yargılamayan bir alan… Bazen bu alan sessizlikte, bazen de bir dostun sıcaklığında oluyor.