Hayatın anlamsızlığını ilk ne zaman fark ettiniz?

Kalbim ve ruhum, onlar soğuklar. En son ne zaman sıcak olduklarını anımsamayacağım kadar uzak. Gözlerimle gördüğüm bütün bu dünya ve her şey, anlam arıyorum, bulamıyorum. Dokunduğum hiçbir şeyi hissetmiyorum, bana dokunulması bir tat bırakmıyor.

Bazen bir an olur, dünya dönmeye devam eder ama sen durursun. Kalabalıkların ortasında yapayalnız hissettiğin bir gece ya da herkes gülerken içten içe boşlukla savaştığın bir sabah... İşte o an, hayatın ezberlerinin ardında koca bir anlamsızlık olduğunu fark edersin. Ne başarılar tat verir, ne insanlar gerçekten anlaşılır. Her şey dönüp dolaşıp aynı döngüye girer: doğ, yaşa, çabala, kaybet, alış... Sonra bir sessizlik çöküyor içe ve o sessizlikte sorular yankılanıyor. Anlam dediğin şeyin aslında senin yüklediklerinden ibaret olduğunu ilk kez o zaman idrak ediyorsun.