Karşı cinsten nefret ediyor musunuz?

Tanımıyorsun beni :) ama normal karşılıyorum. Alt tarafı bir kaç yazılan metin var, sen o yazılara istinaden bu yorumu yapıyorsun.

Yok hayır onu bende süşünsüm, geçmiş ilişkilerimde de asla kötü biten bir ayrılığım olmadı. Elbette ayrılıkla hüzünlüdür fakat kötü ayrılık olmadı derken düşmanca ayrılık olmadı. Gayet düzgün şekilde bitti. Aradan bir kaç sene geçti ve bir gün sabah kalktığımda bu şekilde oldum

Bu zamana kadar ne bir kimseyi aldattım ne de birden ayrılmak istedim. Karşılıklı biten ilişkilerim oldu. İlişki yürümedi sadece. Sonra ben kendimi dinlendirmek istedim. 4 yıl hayatıma kimseyi almadım. İş dışında kendime daha çok vakit ayırdım. Ve bir gün sabah kalktım baktım ki bu fikirdeyim. Belki de yalnızlığa alıştım. Bu yüzden öyle düşünüyor olabilirim

Yazmış olduklarım aslında mecazi. KS de uzun uzun yazınca kimse okumaz. Kısa yazılacak toparlanacak bir konu da değil. Açıkçası dikkat çekmek için yaptım. Peki asıl niyetin nedir diye soracak olursan söyleyeyim: bu asla bir ego değil fakat misal karşıma melek çıktı dedi ki git şu kızla tanış çok iyi birisi çok iyi anlaşacaksınız dese "eyvallah reis eksik olsun gerek yok" derim. Tabi öyle durumda konuşamam korkudan da hani misal olarak diyorum, o derece yani

Soru paylaşımında yazdıklarınla bana şu an yazdıklarının hiç alakası yok. Eğer böyle düşünüyorsan gayet normal. Soru kısmına öyle yazmana gerek yoktu diyebilirsin. Hemen sen sormadan onun da açıklamasını yapayım, sevgili olmak, vakit geçirmek vb hatta belden aşağısı olsun bana artık bunlar boş geliyor. Boşboş. Bu konuda artık değer vermiyorum. Kadınlar öl-snn tarzında düşmanlığım yok. İlişkiler konusunda uzaklaştım hepsi bu. Benim gibi birden uzaklaşan oldu mu onu merak ettim

Kesinlikle. Onu da 4 yıl boyunca uzak kalmama bağlıyorum. Burada insanlar hakkımda ileri geri eleştiri yapıyorlar yapsınlar, normaldir. Tanımıyorlar beni. Demek ki ben kendimi yanlış ifade etmişim. O yıllar için de ne iş yerinden ne sosyal hattan kızlarla asla samimi olmadım. Instagramdan istek atıyorlardı reddediyordum. Sorduklarında "aile hesabı" diyip geçiştiriyordum. Arkadaşlarla toplandığımızda eğer kafeye, sahile ortak arkadaşlarımızdan bir kız geldiğinde "hadi benim işim çıkt" gibi bahaneler uydurup kaçıyordum. Çünkü dinlenmek istiyordum, kendimi hiç dinleyememiştim. Uzun lafın kısası kendimi buldum. Benim hiç bir kadına ihtiyacım yokmuş

Olur mu öyle şey, her şey sevgi aşk veya bazı istekler değildir. İnsan, insana muhtaçtır arkadaşlıktır bu. Artık kaçmıyorum. Normal arkadaşlık kurabiliyorum. Eğer niyeti farklılaşırsa mesafe koyuyorum

Bunlardan mahrum bırakmak :) Allah aşkına dışarda gördüklerinin kaçı mutlu? Kaçı dürüst? Kaçı ciddi? Bunu güzel bir yaş pasta olarak tarif etme. O bahsettiğin sadece filmlerde olur. Özellikle bu devirde. Ekonomi berbat, eğitim sistemi bitmiş, diploması olanların diploması iptal ediliyor, savaş kapımızda. Ben bunları boşverip ammmmaaaannn banane ben hayatı toz pembe gözlüklerimi takıp takılayım diyemem. Artık liseli değilim. 35 yaşında adamım

Hayır öyle endişelerim hiç olmadı. Sadece ilk onu deneyimlediğimde tecrübesizşik yaşadım o da paralı kadındı. Ondan sonraki süreçlerde paralı kadınlara gitmedim. Gerçekten sevdiğim ve hayatımda olan kadınla o şeyleri yaşadım. İlişkilerimin hepsi birbirinden güzel geçti ama şimdi şöyle bakıyorum her şey zamanında güzel. Bu yaştan sonra hiç bana göre değil. Hem doymuşluk var hem de ayıp artık. Bana yakışmaz.

Bazı insanlar hayatlarını bir ilişki içinde, evlilik çatısı altında sürdürmek ister. Bu onların seçimidir ve elbette saygıyı hak eder. Ama aynı şekilde, bir ilişki ya da evlilik istememek de bir tercihtir — ve bu da saygıyı hak eder.

Ben, ilişkilerde ya da evlilikte kendimi huzurlu hissetmiyorum. Sanki misafirliğe gitmişim gibi; geçici, sıkışık, içten içe çıkmak istediğim bir ortamda bulunuyormuşum gibi hissediyorum. Tıpkı bir misafirlikte saatler geçtikten sonra insanın içinden “Artık evime geçsem, bir uzansam, bir rahat etsem…” dediği gibi. İlişkiler de bana o şekilde geliyor.

Bu durumun arkasında gizli bir yönelim, bir travma, kötü bir geçmiş deneyim yok. Sadece bu hayat bana uygun değil. Bir başkasına duygusal ya da romantik olarak bağlanmak benim iç dünyama aykırı. Tek başıma daha huzurlu, daha net, daha kendim gibiyim.

İlişki istemediğimi söylediğimde çevremden genellikle sorgulayan sorular geliyor:
“Neden?”
“Kötü bir şey mi yaşadın?”
“Bir gün karşına biri çıkarsa fikrin değişir mi?”

Ama herkesin hayatı aynı şablonda olmak zorunda değil. İlişki istemek kadar, istememek de normaldir. Huzurun olduğu yeri seçmek bir eksiklik değil, bir farkındalık ve tercihtir.

Ben kendi evimde, kendi zihnimde, kendi sessizliğimde mutluyum. Ve bu da başlı başına yeterli.

Sabah oldu, zaman ayırıp ilgilendiğin için teşekkür ederim. Hakkını helal et. Selametle 🫡

Bunu anlamayacak bir şey yok. Hem bir başkasına duygusal ya da romantik olarak bağlanmak iç dünyama aykırı, hadi onları boşverelim, kız da kız diye tutturdum deli gibi sevmek sevilmek istiyorum diyelim e o zaman da mantığım devreye giriyor. Eski yaşlarda değilim, bu düzen de bu dönemde kimseyi yanımda istemem