Gerçekten “mutluluk” diye bir şey var mı, yoksa sadece kısa anları mı büyütüyoruz?

Bence “mutluluk” var, ama sandığımız gibi sürekli, kesintisiz bir hâl değil. Daha çok anlık bir his… bir gülümseme, bir dokunuş, bir cümlede saklı bir sıcaklık. O an geçip gidiyor ama içimizde bir iz bırakıyor. Belki de biz o izleri birleştirip ona “mutluyum” diyoruz. Hayat genelde sıradan, bazen yorucu, bazen kırıcı… ama işte tam o sıradanlığın içinde bir kahkaha, bir sevgi bakışı, bir gün batımı, sevdiğin bir şarkı ya da beklenmedik bir sarılma çıkıyor karşına. Ve o an, zaman duruyor gibi geliyor. İçini bir huzur sarıyor. Belki bir dakika, belki beş… ama o an gerçek. Sahici. Ve bana sorarsan, asıl mutluluk tam olarak bu. Biz belki de o kısa anları büyütmüyoruz; sadece onlara tutunarak hayatı katlanılır hâle getiriyoruz. Çünkü hep mutlu olmak değil mesele, o kısa anlar geldiğinde onları tanıyıp içine çekebilmek. Mutluluk belki bir yer değil, bir an. Ve o anlar ne kadar birikirse, içimiz o kadar hafifliyor.

Mutluluk denilen şey belki de sanıldığı kadar büyük, sürekli ve gösterişli bir şey değil. Belki de biz onu yanlış yerlerde arıyoruz. Bir kahkaha, bir dost sesi, akşam rüzgârında yürümek ya da tam zamanında çalan bir şarkı... Hepsi birer an sadece ama o anlarda kalbimiz hafifliyorsa, bu bile başlı başına mutluluk sayılmaz mı? Belki de mutluluk, sonsuz bir hâl değil, sadece doğru anlara gerektiği kadar değer vermeyi bilmektir. Yani evet, kısa anları büyütüyoruz ama belki de zaten büyütmemiz gereken tek şey onlar.