Eğer sabah alarmı bir karakter olsaydı, sana ne derdi?

Eğer sabah alarmı bir karakter olsaydı, gözlerimi açtığım an karşıma dikilip şöyle derdi: hadi kalk, yine kendini ertelemeye çalışma… dünya seni beklemezken sen hâlâ yorganın altına saklanamazsın. Belki sesi sert olurdu ama içinde bir sitem, bir sevgi de gizli olurdu. Çünkü her sabah, aslında sadece uyan demiyor o ses; yeniden başla, yeniden dene, yeniden kendin için bir şey yap diyor. Kulağımı tırmalayan o titrek sesin ardında, hayata tutunmamı isteyen sessiz bir umut gizli olurdu… belki de o yüzden bazen kızsam da susturmaya kıyamazdım.