Vicdanınız ne durumda?

Vicdanım bazen fazla yüksek sesle konuşuyor… geceleri uykumu bölecek kadar, sustuklarımla yüzleşmemi sağlayacak kadar gerçek. Haksızlık ettiğim birini düşündüğümde, yanlış bir kelimeyi hatırladığımda içimde bir sızı başlıyor, kolay kolay da geçmiyor. İyilik yaptığımda huzur buluyorum ama kırdığım bir kalp varsa, o huzur hep yarım kalıyor. Kimse görmese de, kimse bir şey demese de kendi içimde hep bir hesaplaşma var. Çünkü en sert mahkeme insanın kendi vicdanı oluyor… ve onunla barış içinde yaşamak için elimden geleni yapıyorum. Ama dürüst olayım, bazen ben bile kendime kızıyorum… çünkü en ufak şeyde bile içim acıyorsa, demek ki hâlâ tam olarak kendimi affedememişim.