Bendeki bu mallık ne olacak?

Hayatıma birisini alınca çocukkende aynıydım bu arada hala da aynıyım birisini alınca hayatıma arkadaş olarakta aşırı mallaşma geliyor böyle kendime değeri saygıyı unutuyorum itaat etmek derler ya her şeyi yapıyorum kendimi aşağılatıp kullandırdığımı fark edene kadar iş işten geçiyor kendimi kaybetmiş gibi her yapılanı görmezden geliyorum bilinç olarak belki farkındayım kalbimde kırılıyor ama vazgeçmemek icin inat edip hep çabalıyorum ve bu mallıktan kurtulamıyorum sınırlarımı çizemiyorum duruşum da olmuyor birde gözüme perde inmiş gibi oluyorum sanırım bana kimse kıymet vermediği için ben bağımlı oluyorum bir sevgi değer alabilmek için kendime söz veriyorum artık böyle olmayacağım diye ama tekrar aynı şeyleri yapıyorum ben hep kendimle kaldım ve birisi gelince o kişi kötü de olsa ona sımsıkı tutunuyorum ne pahasına olursa olsun tekrar kendimle kalmaktan korkuyorum birisini alınca neden bu kadar dışa bağımlıyım neden birisini bu kadar çok istiyorum onuda bilmiyorum sanırım iyi insan beni bulmayacak ya da kimse sevmeyecek artık umudum kalmadı cocukkende anaokulundan 13 yaşıma kadar hep zorbalandım dışlandım sonrada okulu bıraktım benim kaderim sanki kötü yazılmış gibi sanki günahkar gibi lanetli gibi ve bu hayat bana bunu neden yaptığını söylesin çünkü neden bu kadar zor şeyler beni kötü şeytanlar beni buluyor 3 yaşımda bile mahalledeki çocuklar tarafından dışlanır dövülürdüm yıllar sonra dershaneye gittim yine aynı şeyleri yaşadım hiç bir yerden yüzüm gülmedi ne aile ne akraba ne arkadaş ne mahalle ne aşk ne şehir hiç bir yerden ve herkes sadece zarar verdi eksik yetersiz değersiz gördü küçümsedi sevilmek bile bana çok görüldü bazen kendi kendimin yaşadıklarına inanmıyorum karmaşa içinde karmaşa yaşıyorum hayatım film olsa eminim oscar ödülü alırdı bu 23 sene icinde o kadar çok acı yaşadım ki duygusal anlamda?