Doğru insan tam olarak nasıl hissettirir?

Doğru insan bulunduğu ana kadar yaptğı ve yaşadğı hataların sonucuna bakarak, kendisi ve toplum nezdinde içinden en uygun ve faydalı olanın kabul edilmesi ile şeçilen durum ve konudur. Herkes içinde Doğru aynı ve bir olmaya da bilir.

Ancak, kabul edilebilir doğrular, insanın yaşanmışlığı ile elde edilmiş deneyimleri kabul etmesi ile doğru da değilse ki! (İnsanın en kabul etmediği yön kendi hatalarıdır) Bu insanın her an hata yapma ihtimalinin devam edeceğini bilmek bizi hüsrana düşürmemesi gerekir iken düşürür.

Bu durumda, kişilerin bir birine “Sen nasıl böyle bir hata yapta yaparsın?” sorusunu yöneltmek, Sen kimsin ki benim yaptğı hata olarak sayıp, yargılıyorsun cevabına maruz kalırız"

Dolayısıyla, iki insanın birbirinden beklediği doğrular, aslında yaşayacakları hataları birlikte kabullenmelerinden başka bir şey değildir.

Herkesin doğrusu aslında kendinedir. Bazı şeyler toplumsal olarak objektif olarak görülebilir. Buradan bakınca uyuşmadığı noktalarda insanoğlu karşıdaki kişiyi zaten kabullenmiyor. Mantık burada tamamen uyuşmaktan ziyade uyum içinde karşılıklı iletişim anlaşma ile çözüm arama yoluna girse dünyada ilişkiler arasında sorun olmaz. Tabi bazen bir tarafı bu konuya adapte etmek zor olur. Çünkü dünyayı kendi merkezi gibi görebiliyor.

Sende kalacak birini bulmak zor ancak giden birinin pişman olup kalmaya dönmesi sonradan daha kolay gibi. İnsanoğlu kaybettikten sonra sanki doğrularını kendi sorguluyor işte ama nafile gibi.

Hislerin durumu da buna göre şekil alabilir. Bir canlı olan fidanın büyüyüp ağaç olunca meyve vermesi gibidir.

Doğru kişi duygusal açıdan tatmini sağlayandır. Oyun, taktik, strateji ile işi olmaz. Güvenli bir bağ vardır. Orada bağımlılık yoktur. Bağ vardır. Sevgi vardır, cinsellik vardır. Fakat sevgi ve cinsellik ayrı görülmez. Bir bütündür. Doğru kişi karşısındakini besler, kendini de besler. İki taraf bunu yaşadığında ideal denir.