Zihnin mi daha karışık, yoksa kalbin mi?

Bu soru, insanın varoluşunun tam kalbine dokunuyor. Çünkü zihnin karmaşası bilgiyle, kalbin karmaşası ise anlamla ilgilidir. Zihin bir denklem çözer gibi çalışır. Verileri toplar, olasılıkları hesaplar, mantığın izinden gider. Ama kalp... Kalp öyle değil. Kalp, kesinlik aramaz. Kalp hissetmek ister. Kalp bazen aklın çözemediği yerlerde konuşmaya başlar. Ve çoğu zaman zihnin sustuğu yerden kalbin fısıltısı duyulur.

Zihnim daha karışık çünkü sürekli çözüm arıyor. Anlamaya, sınıflandırmaya, doğruyu yanlıştan ayırmaya çalışıyor. Ama kalbim daha sessiz. Çünkü kalp, belirsizliğe bile bir tür kabul gösterebiliyor. Kalp “bilmiyorum ama hissediyorum” diyebiliyor. O yüzden zihin karmaşanın içinden geçerken kalp bazen sadece bekliyor.

Belki de ikisi bir arada karışıyor. Biri düşünürken diğeri hissediyor ve insan o ikisinin arasında kalakalıyor. Ama felsefi olarak bakarsak, en büyük karmaşa zihinde başlar. Kalp ise o karmaşanın sonuçlarına katlanır.

Bu yüzden, soruna "zihnim" olarak cevap veriyorum.