Pozitif olmaya çalıştıkça sanki tanrı bunu istemiyor gibi hissediyorum siz?

Böyle hissetmen aslında içindeki kırgınlığın ve yaşadığın hayal kırıklıklarının bir yansıması olabilir. İnsan bazen çok çabalayıp da karşılığını göremeyince “demek ki pozitif olmak, iyi düşünmek de işe yaramıyor” gibi bir düşünceye kapılabiliyor. Sanki görünmeyen bir el sürekli tersini dayatıyormuş gibi hissediyorsun, değil mi? Ama bu Tanrı’nın istememesi değil; daha çok hayattaki sınavların ve zamanlamaların bizim kontrolümüzde olmamasından kaynaklanan bir boşluk hissi. Bazen üst üste olumsuzluklar yaşadığında, iyi olma çaban da sana yapmacık gibi gelir. Çünkü yorgunsundur… ruhun buna direnmekten bıkmıştır. Pozitiflik, her şey yolunda olduğu için değil, karanlığa rağmen içindeki ışığı yakmayı seçtiğin içindir. Ama bu ışık bazen sönük yanabilir ve bu da gayet insani.
Kendine şunu hatırlat: Pozitif olmaya çalışman bile bir direniştir. Bu direniş zayıfladığında, Tanrı seni terk etmiş gibi hissetmezsin aslında; sadece hayat seni bir süreliğine kendi içinde dinlenmeye, hatta sessizce ağlamaya bırakmıştır. O da bir tür şefkattir. Sadece güçlü olman değil, yorgun olman da görülür. Ve bu hissin geçeceğine inanmak bile bir başlangıçtır.