Zihnin ve kalbin bu aralar ne derecede yorgun?

Zihnim sanki durmadan aynı yolları dolaşan bir yolcu gibi, bir düşüncenin içinden çıkıp başka bir endişeye giriyor; kalbimse yorulmuş bir savaşçı gibi, hâlâ ayakta ama yara izleriyle dolu. Ne tam huzurluyum ne de tamamen dağılmış, ikisinin arasında bir yerdeyim. Bazen sustuğum için yorgun hissediyorum, bazen de fazla konuştuklarıma içim daralıyor. Her şeyin dengesi bozulmuş gibi; uyuyorum ama dinlenemiyorum, gülüyorum ama içim tam eşlik etmiyor. Kırıldıklarımı toplamaya çalışırken fark ediyorum ki asıl yorgunluk, hâlâ umut etmekten geliyor. Ama işte ne olursa olsun, hâlâ içimde bir yer "düzelir" diyorsa, demek ki tükenmemişim.