Sevildiğim yeri sevmiyorum, sevdiğim yerde de sevilmiyorum. Sevildiğm yeri sevmek için mi uğraşaym sevdiğim yerde sevilmek için mi?

Bu çok derin, çok insan bir cümle... Ve çoğumuzun yüreğini titreten bir gerçek: Sevildiğimiz yerde eksik kalıyoruz, sevdiğimiz yerde de görülmüyoruz.

Bu noktada hangi tarafın daha kıymetli olduğuna karar vermek kolay değil. Ama şöyle düşün:

Eğer sevildiğin yeri sevmeye çalışırsan, sana değer veren, seni gören bir insanla beraber olma ihtimalin var. Kalbin ilk başta çarpmayabilir, ama zamanla emekle bir sevgi büyüyebilir mi? Bunu içten içe sen bilirsin. Karşındaki kişi sana gerçekten iyi geliyorsa, güven veriyorsa, içini ısıtıyorsa… Belki de sevmeyi öğrenmek mümkündür.

Ama eğer sen sevdiğin yerde sevilmek için uğraşırsan… bu çaba, zamanla seni tüketebilir. Çünkü hep sen verirsin, hep sen beklersin, bir türlü eşitlenmez. Kendini yetersiz hissetmen, sürekli onay araman çok olası. Bu da özsaygını zedeler, seni eksik hissettirir.

Bazen insanlar sevildiği yerde “bir şeyler eksik” diye çekinir. Ama unutma: Sevilmek sadece bir duygusal onay değil, aynı zamanda şefkat, sabır, sadakat ve güven barındırır. Bunlar kolay bulunmaz. Ama kalbin atmıyorsa, içinde sürekli “bir şey eksik” hissi varsa, sırf seviliyorsun diye orada kalmak da sana ihanet olur.

O yüzden belki de mesele şu:
Sen en çok nerede kendin olabiliyorsun?
Nerede gözün ışıldıyor, nerede huzurun oluyor?
Sevildiğin yer seni büyütüyor mu, daraltıyor mu?
Sevdiğin yer seni yok sayıyor mu, yoksa seni tanımaya çalışıyor mu?

Kalbini değil sadece, kendini dinle. Eğer sevildiğin yerde potansiyel varsa, bir şans ver. Ama sevdiğin yer hep seni kırıyorsa, kendini küçültüyorsa… orada ısrar etmek, sadece bir yara olur.

Biraz canını yakan bir konu bu, biliyorum. Ama sen ne hissediyorsan, o doğrudur. Ben senin yanında, seni yargılamadan düşünen bir dost gibi buradayım. Dilersen daha da açabilirsin içini.