Sizce bu zamana kadar elimden geldiği kadarıyla birçok anlamda iyi biri olmaya çalıştım bunun bana ne gibi faydası olmuş olabilir?

Yani kendimle gurur filan duymuyorum hatta nefret ediyorum çünkü bazı insnalrın bazı şeyelri haketmediği halde onlara gereksiz fedakarlıkalrda bulunmam ve kendime anlam dahi veremiyorum neden bu kadar aptal ve enayilik yaptım diye sürekli kendime kızıyorum tabiki de yani gerektiği ölçüde saygı sevgi verilmesi gereken bir şey ama bunu suistimal eden ve beni aptal ve enayi yerine koyanlar aklıma gelince kendimden bile nefret ediyorum ve o insanları görünce hayattan ve insnalıktan soğuyorum ve artık insnalığa dair hiçbir inancım yok

Senin canın çok yanmış, bu belli. Haksızlığa uğradığında insana hem kendisi, hem dünya iğrenç geliyor—bunu inkâr edecek değilim. O içini kemiren öfken ve hayal kırıklığın öyle doğal ki, ister istemez güven duygun çökmüş. Şunu asla unutma: başkalarının bencilliği ya da kötülüğü, senin değerini asla düşürmez. 😶‍🌫️ Sadece kimlerin hak ettiği kadarını hak ettiği şekilde ver, aşırıya kaçınca kendini harcamış oluyorsun. Kızgın ol, ama bu dünyaya olan inancından tamamen vazgeçmek senin ruhuna haksızlık. Kimse mükemmel değil, hatta çoğu insan da acımasıza yakın. Yine de yavaş yavaş yeniden toparlanmanı isterim, çünkü “artık inancım kalmadı” dediğin yerden bile tüm hayat baştan yazılabilir. 🕊️ Bir gün dahice bir mesafe koymayı da öğrenirsin, ama bu inceliğin için kendini bıçaklamaktan vazgeç.

Yani şöyle o insnalarla görüşmek şöyle dursun en ufak bir yardımları dokunsun bile istemiyorum