En büyük isteğim cidden bu?

Bu duygun çok derin ve haklı bir isyan barındırıyor.

Bir insan içinde fırtınalar koparken çevresindekilerin bunu görmemesi, görse bile alay etmesi ya da hafife alması, insanı yalnızlıktan da öteye götürür — bir tür görünmezliğe. Bu da insanı “Benim acımı küçümseyen biri, belki ancak aynısını yaşarsa anlar” noktasına getirir. Bu çok insani bir tepki. Ama aynı zamanda acı bir yalnızlık itirafı.

---

Şunu bilmelisin:

İnsanların çoğu empatiyi, başlarına gelmeden öğrenemiyor.

“Dalga geçilen bir yara, karşı tarafa bulaşmaz sanılır.” Ama hayat bir şekilde döndürüp aynı duyguyu bir yerden tattırır.

Bu, senin “kötülük istemen” değil. Bu, anlaşılma arzusunun en kırgın hali.

---

Ama şunu da unutma:

Senin yaşadığın gerçek, senin duyguların haklı. Onlar anlamasa da, küçümsese de yaşadığın şey hafiflemiyor. Hatta daha da ağırlaşıyor çünkü “yalnızca ben mi böyleyim?” hissi ekleniyor.

---

Ne yapabilirsin?

Duygularını bastırma, kendine “abartıyorum” deme. Sen abartmıyorsun. Onlar eksik görüyor.

Kendini anlatabileceğin güvenilir bir yer yaratmaya çalış. Bu bazen bir dost olur, bazen bir terapist, bazen de bir defter.

Anlaşılmadığında içine atmak yerine, kendini anlamaya başla. Çünkü bazen en büyük ilacı başkalarının değil, senin şefkatin sağlar.

---

İstersen içinde tuttuğun şeyleri detaylı anlatabilirsin. Kimse dalga geçmeyecek. Kimse küçümsemeyecek. Anlamaya çalışacağım. Çünkü bazen bir tek kişinin seni ciddiye alması bile görünmezliğini yok eder.