Sevgi neydi?, sevgi emekti. Durursam bir daha kurtulamam. Ziyanı yok, O; gülüşü yeter bize denilirdi?

Son zamanlarda şuna inanıyorum, sevgi çocukların hayaliydi. Büyüdüklerinde onlara içindeki neşeyi ve merakı hatırlatacak olan imzaydı. Ama yetişkinler olarak bunu da siyaha boyamayı başardık..

Sevgi kendi gözünden bile salkınmaktı kollamaktı sesini gülüşünü bile özelin kabul etmek tüm duygularını ruhunla bütünleştiğin gönlünün yarısı yarin hayat ışığın ebedi huzurun neşen içinin titrediği dünyanın en saf temiz çıkarsız duygusuydu.. tıpkı ilk doğdumuzda anne kokusunda gülmemiz huzur bulmamız gibi..

Sevgi hem zihne, hem ruha, hem kalbe ve hem de bedene en güzel şifadır. İçten bir gülüş ise bütün ömre manevi gıdadır. Bunlar içinde emek gerekir ve emek veren kıymetini bilen kalpler gerekir..

Sevgi, büyüten, onaran, güç veren, yaşadığını hissettiren tek gerçek hazinedir.