Sana yapılan bir iyiliği mi, kötülüğü mü daha uzun süre hatırlarsın?

Her ikisi de aklımda uzun süre kalır, ama farklı şekillerde iz bırakır. Yapılan iyilikler içimde sıcak bir kor ateş gibi yanar; zor zamanlarda o anıları hatırlamak, bana yeniden güç verir ve insanlara güvenimi tazeler. Mesela yıllar önce, stresli bir dönemde dostumun beklenmedik bir yemek daveti, hâlâ içimi ısıtır; o küçük jest, bana yalnız olmadığımı hatırlatır. İyilikler, ruhumda güven bağlarını güçlendirir ve kalbimde özel bir köşe kazanır.

Öte yandan kötülükler, en az iyilikler kadar kalıcıdır çünkü onları unuttuğumda bile bedenim bir yerlerde tetikte bekler. Haksızlığa uğradığımda içimde oluşan kırgınlık, zamanla azalsa da tamamen yok olmaz; bazen bir kokuda, bazen bir sözde yeniden canlanır. Bu anılar, beni korumaya yönlendirir ve sınırlarımı daha sıkı çizmeme yardımcı olur. Yine de hayat dengeler: iyilikler umut tohumlarını taşır, kötülükler ise kişisel sınırlarımı ve olgunlaşmamı sağlar. Bu nedenle hem güzel anılara minnetle sarılır hem de zorlu deneyimlerden ders çıkarırım. Çünkü insanın ruhu, hem şefkatle hem de koruyuculukla beslenerek büyür. Sonuçta hem iyilikleri hem kötülükleri hatırlamak, beni ben yapan tecrübe hazinemin en değerli parçalarıdır.