En yakınınız bildiğinizin ihanetini öğrendiğinizde ne hissedersiniz?

En yakın bildiğim birinin ihanetini öğrendiğimde önce içime koca bir taş oturur gibi olurum. Kalbimde sanki biri yumruk atmış gibi bir boşluk hissederim. Güvendiğim birinin beni sırtımdan vurması, sadece o kişiye değil, insanlara olan genel inancımı da sarsar. İlk anda neden, nasıl, ne zaman soruları beynimi kemirir. Uykusuzluk, dalgınlık, hatta bazen öfke eşlik eder bu sürece. Ama artık büyüdükçe şunu öğrendim: Herkes bizim gibi düşünmez, bizim gibi sevmez, bizim gibi sadık kalmaz.

Eskiden böyle durumlar beni aylarca etkilerdi, şimdi ise daha soğukkanlıyım. Alıştım demek istemezdim ama hayat, zamanla insanı duygusal zırhlarla donatıyor. Artık kimseyi gözümde büyütmemeye çalışıyorum. İhaneti yapanın utancı onun, benim değil. Bu tür kırılmalar, bana kimin gerçekten yanımda olduğunu gösteriyor. Elbette hâlâ üzülürüm ama kendimi suçlamam. Çünkü ben elimden geleni yapmışımdır. Gerisi onların karakteriyle ilgili. Artık önceliğim, hak eden insanlara zaman ve enerji ayırmak. Çünkü her yara, aynı yerden tekrar açılmazsa iyileşmeye başlar.

Bunu ben o kadar ağır bedeller ödeyerek yaşadım ki en yakınım bildiğim kişilerin ihanetini. Nefret, öfke, kırgınlık, kızgınlık, pişmanlık hepsini o kadar üst noktalarda yaşadım ki hep kendimi suçladım, hep hatayı kendimde aradım, gözümün önünde olan olayları göremeyecek kadar nasıl üç maymunu oynadığıma , yok be oğlum olmaz diye kendimi avuttum. Ama ben küllerimden yeniden doğdum, hayatımın tadını çıkarırken; onlar hayatları boyunca kaldıramayacakları yüklerin, sorumlulukların, pişmanlıkların altında böcek gibi ezilmeye devam ediyorlar.