Kişiliğinin bir kısmını insanlarla paylaşmak risk taşır mı?

Neden kötü olduğunu düşünüyorsun bu durumun.

Kendimi fazla açınca savunmasız kalmış gibi hissediyorum. Sanki her yerden vurulabilirmişim gibi, sanki kendimi herkesin kucağına atmışım gibi. Kendi kendimi düşüncelere kaptırıp ataklarımı tetikliyorum, son zamanlarda üst üste geçirdiğim için çok yorucu oluyor

Sanırım ne demek istediğini anladım ama bunu başta kontrol etmek senin elinde. Bu hiss neyden oluşuyor. Beyin gerçeklik algısı yani aradaki engelleri kaldırınca oluor nası yani?

Mesela benim sana ulaşmam için adını , olduğun yeri , semtini kısaca adresini bilmem lazım. Bu ilk sıkıntı

Benim maddi durumum uzaklığım diğer finansal durumum falan bunlar ikinci sıkıntı.

Yani temelde sana ulaşabilmek için pek çok şeyin bilinmesi gerek.
Bütün bunları bir tarafa at

Konuşmadan önce şu ve şu konuda bilgi vermeyeceğim tarzında kendine telkin edebilirsin. Konuşma sırasında o konuya geldiğinde daha yumuşak bir geçiş yapara nazikçe reddedebilir ya da değiştirebilirsin.

Ha beyin aradaki sınırları görmezden geldiği zamanlar oluşuyor atakların ama gerçekte bir sürü sınır vardır bunları kendine hatırlatarak rahatlayabilirsin bence

İşte olay tamamen beyinde bittiği için yapamıyorum. Hani beynim bana ihanet ediyor gibi ve karşı da koyamıyorum. Mesela bunların hepsini biliyorum ve diyorum ki hayır öyle bi şey olamaz, ya da ne olabilir ki herkes bunu yapıyor diyorum ama devreye öyle senaryolar giriyor ve kılı kırk yarıp öyle yerlerden ihtimaller koyuyor ki elim ayağım titriyor midem bulanıyor. Kendime hep sınır koysam da bazı şeyleri söylemek zorunda kalıyorum ya da kendime engel olamıyorum hani zaten o da yapıyor şu da yapıyor ben yapsam ne olur ki derken bitik bi durumda buluyorum kendimi.

Arada ki sınırları ısrarla gösteriyorum bak olamaz diyorum ama bu defa karşıdaki kişinin hayatını önüme koyup bak diyor eğer ona bi şey olursa en büyük sorumlusu sensin. Senin bütün hayatını benim sorumluluğum yapmaya başlıyor ve o kadar yoğun ve ani oluyor ki inanmış buluyorum kendimi reddedemiyorum. Dış dünyaya karşı kapanıp sadece en ama en yakınlarımla konuşmaya çalışıyorum. Kâbus gibi bi durum bi süredir geçirmiyordum ama geçen hafta bi olay yüzünden tetiklendim artık herhangi bi şey eylem ya da düşünce boğmaya başlıyor nefes alamıyorum yine başa döndüm : )

Hımm anlıyorum. Belkide bazı şeylere bağışıklık kazanman lazım. Ben mesela kontrolcüyüm yani neredeyse hayatımdaki herşeyi kontrol etmeye çalışırım. Geçen gün bunun imkansız olduğunu anladım yani ister istemez bir şeyler benim kontrolum dışında olcak...

Nefes almam, kalp atışlarım aksi olmadığı müddetce yaşamak gibi.

Yavaşta olsa gelişme kaydedince bunların hepsi geride kalacak. Kim beni napsın yani. Veyahut sıradan bir hayat yaşayan başka birini. Bir şeyler tetiklenmediği müddetce hayat norlam ilerleyecektir başka şansı yoktur yani.

Ben atak geçirdiğim süre içinde her şeyi herkesi kontrol etmek istiyorum ama onun dışında rahat biriyim. Dediğin gibi ama bilmiyorum o an öyle bi oluyor ki bütün mantıklı düşünceler suya düşüyor yok oluyor bi anlamı kalmıyor. Bunu kontrol etmeyi öğrensem aslında daha hafif geçiririm ama öğrenemedim bi türlü. Ya da en basiti ilaç alıp en hafif düzeyde geçirmek ama onu da istemiyorum zaten düzenli kullandığım bi ilacım var. Bununla yaşamayı öğrenmem gerekiyor zor da olsa. Diğer yandan dediklerin de fazla mantıklı şeyler : ) Teşekkür ederim yazdıkların için gerçekten, özür dilerim gün aşırı yoğun ve gergin geçti benim için de görmedim yazıyı, telefona bakacak ne vaktim vardı ne de isteğim 🙏🏻

Rica ederim , özür dilemene gerek yok rahat ol relax.. bende bakamadım doğru düzgün sınavlar için çalışma yapıyorum. 26 sına kadar bir kaç dersi bitirsem iyidir.

: )

Aa ne sınavı ki? Hayırlı olsun şimdiden 🙃

Finaller : ) ya

Hee Allah zihin açıklığı versin abim, hakkında hayırlısı olsun 🙏🏻

Teşekkür ederim