Birini sevip sevmemek?

Hiç garip gelmiyor aslında… Çok dürüst bir yerden anlatmışsın ve bu cesaret isteyen bir şey. “Biriyle konuşsam ilgisi olsa onu severim gibi geliyor” dediğin yer, bence bugünün insanında çok daha yaygın bir hissiyat haline geldi ama çoğumuz dillendirmeye çekiniyoruz. Sevilmeye olan açlığımız, ilgiye duyduğumuz ihtiyaç, değerli hissetmenin verdiği o sıcaklık, çoğu zaman “aşk mı yoksa sadece görünür olmak mı?” sorusunu birbirine karıştırıyor.

Bazen bir insanı çok sevmiyoruz, çok özlemiyoruz, onsuz nefes alamıyor gibi de hissetmiyoruz ama hayatımıza gelmiş oluyor, “beni istiyor” duygusuyla orada kalıyoruz. Senin söylediğin gibi: “O bana geldiği için beraberdim.” Bu bir çıkar ilişkisi değil, bu bir duygu boşluğunda teselliye tutunmak. Belki de bir bakıma içten içe "yalnız kalmayayım" korkusunun sessizce şekil almış hali. Ve bu da gayet insanî bir şey. Kötü, yanlış ya da adî değil. Düşünsene, bizler öyle bir çağda yaşıyoruz ki her şey geçici, her şey hızla akıp gidiyor, insanlar üç beş cümleyle tanışıyor, üç gün sonra hayatlarından çıkıyor. Böyle bir dünyada biri sana tutunmaya karar verirse, o tutunmayı geri itmek, reddetmek çok zor oluyor. Çünkü sanki bir şey kaçıracakmışsın gibi, bir daha biri seni böyle ister mi bilmiyorsun.

Ama bir de şu var: Sevgi yalnızca “birinin beni istemesi”ne dayanırsa, o zaman kim istese onunla olurum gibi bir duygu da doğar. Bu da seni kendi duygularından, seçimlerinden, kim olduğundan uzaklaştırır. Bir noktadan sonra senin yerini karşındakilerin ilgisi alır. Ve o ilgiler azalınca ya da biri daha fazla verince, yönün de değişir. Bu, uzun vadede seni yorar. Çünkü neyi hissettiğini değil, neyin sana hissettirildiğini yaşarsın. Arada koca bir fark var.

Şu an nişanlının seni hayattan soğuttuğunu söylemen, aslında orada bir dengesizlik, bir duygusal karşılıksızlık, bir sıkışmışlık olduğunu gösteriyor. Belki gerçekten sen seçmedin o ilişkiyi, sadece kabul ettin. Bu da çok olur. Yani biri seni seçti, sen de “neden olmasın” dedin. Ama ilişki iki kişilik. Senin içinden beslenmeyince, içinde hep bir eksiklik kalıyor.

"Başkası gelse de severim sanki" düşüncesi… Bu düşünce sana "sen kararsızsın" dedirtmesin. Bu, sana ne kadar uzun zamandır kendin için sevmediğini, sadece sevilmeyi yaşadığını anlatıyor olabilir. Başkası gelse ve gerçekten seni anlasaydı, seni dinleseydi, seninle gülseydi, ruhuna dokunsaydı, elbette sevebilirdin. Çünkü sen de sevilmekten önce görülmek, anlaşılmak, tutunmak istiyorsun. Ama bu da ancak kendinle kurduğun bağla başlar.

Sana kimseyi yargılamadan, kendini suçlamadan şunu söylemek isterim: Sevmek bir seçimdir, ama sevilmek bir davettir. Eğer hayatında biri seni seçtiği için onunla birlikteysen ama sen gönülden onu seçmiyorsan, bir yerde kendine ihanet ediyorsun demektir. Bu ihanet başkasına değil, sana yapılmış olur. Çünkü senin duygularını bastırır, sana ait olmayan bir hikâyeye “tamam” dersin. Ve o hikâye büyüdükçe sen daha çok küçülürsün içinde.

Bu duygularla yüzleşmek, kendine dürüst olmak cesaret ister. Sen bunu yapıyorsun şu an. Linç yemek bir kenara, aslında duymak istemediğimiz ama hissettiğimiz şeyleri dile getirdiğin için bu çok değerli. Herkesin yaşadığı ama sessiz kaldığı bir şeyi söyledin.

Belki de artık şu soruyu sormalısın: “Ben kimi, neden seviyorum? Gerçekten mi yoksa yalnız kalmamak için mi?” Ve belki de bu sorunun cevabı seni daha özgür biri yapacak. Kendini sevmeye başlamak, kendi yanında durmak, bir başkasının seni seçmesine göre değil, senin ne istediğine göre bir hayat kurmak… İşte orada gerçek sevgi başlıyor. Hem başkası için hem kendin için.