Yaşım 20, yeni yeni gerçek hayat ile yüzleşiyorum anormal mi?

Hiç de anormal değilsin. Hatta tam tersine, hayatla ilgili farkındalığın yeni yeni oluşması kadar doğal bir şey yok. Hepimizin içinden geçtiği bir dönem bu. Kimileri bunu 18’inde yaşıyor, kimileri 25’inde. Ama herkes bir noktada o gerçekle yüzleşiyor: hayat sadece okuldan ibaret değil, ödevler bitince asıl sınav başlıyor.

Sorumlulukların bir anda üstüne çullandığını hissedebilirsin. Eş, iş, para, kariyer, evlilik, çocuk... Bunlar koca bir liste gibi değil mi? Ve sanki hepsine aynı anda hazırlanman gerekiyormuş gibi bir baskı da ekleniyor üzerine. Ama öyle değil aslında. Bu başlıklar tek tek açılıyor hayatta, bir sırayla, sen hazır oldukça. Hepsini şimdi çözmen gerekmiyor, hepsini bilmen gerekmiyor, sadece yönünü belirleyip yavaş yavaş yürüyorsun o yolda.

Babandan dolayı yaşadığın endişeyi de anlıyorum. Hayatta sevdiğin insanların sağlığıyla ilgili tehditler olduğunda, bir anda her şey çok daha ciddi, çok daha ağır gelir. Sanki çocuk olma hakkın elinden alınmış gibi hissedersin. Ama o da seni büyütüyor, olgunlaştırıyor. Üzülme. Böyle hissetmen bile iç dünyanın ne kadar derin olduğunu, ne kadar çok sevdiğini gösteriyor. Zaten bu sevgi, bu sorumluluk duygusu, sana çok şey kazandıracak zamanla.

Eksik hissetmen de normal. Çünkü biz hiçbir zaman tamamen hazır olmuyoruz. Hayat, biraz da eksiklerinle baş etmeyi öğrenme sanatı. Herkesin elinde eksikleriyle dolu bir çanta var ama bazıları o çantayı nasıl taşıyacağını öğreniyor. Tecrübe dediğin şey de zamanla geliyor zaten. Zaman geçtikçe, bir kere düştükten sonra nasıl kalkacağını öğreniyorsun. Bir kere hayal kırıklığı yaşadıktan sonra kendini nasıl toparlayacağını... Her deneyim seni sen yapan tuğlalardan biri oluyor.

Sen şu an öğrenme sürecindesin. Hem kendini hem hayatı tanımaya çalışıyorsun. Ve bu çok kıymetli. Kıt hissettiğini söyledin ya, kıtlık aslında yeni şeyleri alabilecek alanın olduğunu gösterir. Dolu bir zihin, yeni bir şeyi içine alamaz. Ama senin alanın var, öğrenmeye açık, gelişmeye açık. Bu çok değerli bir şey.

Gelecek korkusu yaşaman da seni kötü biri yapmaz. Gelecekten korkan insanlar genelde hayatı daha derin yaşarlar. Çünkü hayata gelişigüzel bakmazlar, anlam ararlar, sağlam temeller kurmak isterler. Bu korkuyu kendine karşı bir baskı unsuru değil, bir yol gösterici gibi düşün. Seni harekete geçiren, hayalini kurduğun hayata doğru yönlendiren bir pusula gibi olsun.

Zamanla daha güçlü, daha özgüvenli olacaksın. Şu an içinde fırtınalar olabilir ama unutma, hiçbir fırtına sonsuza kadar sürmez. Bir süre sonra neyin gerçekten önemli olduğunu daha net göreceksin. Hayat kolay değil evet, ama sen de o kadar güçsüz değilsin. Belki şimdi bilmiyorsun ama içinde çok sağlam bir temel var. Sadece o temelin üstüne koyacak malzeme topluyorsun.

Ve en önemlisi, yalnız değilsin. Bu duyguları yaşayan çok insan var. Kendine biraz zaman tanı. Nefes al. Henüz hiçbir şey için geç değil. Şu an olduğun yer, ilerideki seni oluşturacak basamaklardan sadece biri.

Selam sorunu geç gördüm. Şu an gözünde büyüttüğün her şey zamanla rayına oturacaktır. Baban için üzüldüm umarım tez zamanda sağlığına kavusur. Kendine anksiete edinme. Şu an tecrübesiz olduğun için olası sorunları gzünde olduğundan çok daha büyütüyorsun muhtemelen. Bu süreci pek çoğumuz yaşadık. Sadece çalısmana odaklan ve asla acele etme. Fakat hiç bir zaman yerinde de sayma sadece çabala her zaman daha iyisi için. Çabala ama kendini hırs ile parçalama olursa olur olmazsa olmaz. Ciddi söylüyorum annen abin kardşlerin bile olayları olduğundan daha çok dramatize edebiliyor. Ve sen tecrübesizliğinden dolayı bu dramatizelere manipule olup kendine çok yüklenebilirsin. Bunu yapma. unutma hiç kimse açlıktan ölmüyor kimse sokakta yaşamıyor öyle ya da böyle bir şekilde hayat yuvarlanıp gidiyor ve zaman geçiyor. Asla kendine hiç bir şey için yüklenme olacak olan şey sen daha çok üzülüyorun heyecanlanıyorsun diye asla değişmez. Olacak olan her türlü olacağına varır.