Kendime yetemiyorum?

Tek başıma küçükken yapmadığım şeyleri yapıyorum üniversitede sinemaya gidiyorum, sessiz ortamlarda tek başıma kitap okuyorum, tek başıma kafede kahve içip kendimle vakit geçirmeye çalışıyorm ama sanırım kendime yetemiyorum çünkü ne zaman tek başıma bir şey yapsam dönüş yolunda kötü hissediyorum örneğin bugün sinemaya gittim şansa bak olduğum salonda herkes sevgilisi ile gelmişti başta umursamadim ama sonra dönüş yolunda otobüse bindigimde sevgilisinin elini tutup öpen vardı sonra baktım ki yanlış otobüse binmişim sanki o ani görmek üzülmek için binmişim gibi hissettim orada olmamın tek nedeni o çifti görüp üzülmekmis gibi hissettim evet sevgili mi istiyorsun diceksiniz hayır yani sevilmek istiyorum annemin çektiği şeyleri yaşamak babam gibi birini bulmak değilde gerçekten sevilmek istiyorum o kadar icsellestirdim ki biri beni severse belki bende kendimi severim diye o anı bekliyorum özgüvensiz biriyim kendimi sevemiyorum en azından biri beni severde kendi değerimi anlarım belki diye bekliyorum ama ne kadar beklesem o kadar uzaklaşıyorm hayır kendime yetebilirm diyorum deniyorm ama aklımın bir köşesini bir türlü ikna edemiyorm , ne flortlesmeyi becerebiliyorum ne de biri ile konuşmayı o kadar yoruldum ki her hareketime dikkat etmeyi giyinisimden her sabah erkenden kalkıp bakım ritinlerini abartmaktan çok yoruldum ama günün sonunda utangaç halim yüzünden bir ortamda dikkat çekmiyorm bile arkadaşlarm o kadar atılgan ki utandigim için konserde dans edip şarkıya bile eşlik edemiyorum kim beni nasıl fark etsin ki ben bile kendimi fark edemiyorum bazen aynaya bakıp güzelsin ya diyorum sonra hoşlandığim birinin tipi olmadığimda her şey en baştan en özgüvensiz olduğum ana dönüyor size basit gelebilir ama bu sorun küçüklüğünden beri var ve ne zaman o küçük kızı düşünsem daha kötü oluyorum yanı 20 yaşmdayım bu anlar zor geliyor o nasıl dayandı anlyamıyorum hepsi babam yüzünden her zaman annemi dış görünüşüne hakaret ederdi ben babm yüzünden kendime yetemiyorm kendimi sevemiyorum