Hiç gerçek benliğini birine gösterdin mi?

Gösterdim mi bilmiyorum. Belki de gerçek benliğim, gösterilemeyecek kadar derinlerde, kelimelerin ve bakışların erişemediği bir kuytuda saklı. Belki de her karşılaşmada, her diyalogda, kırılgan bir cam parçası gibi, farklı bir yansımamı sunuyorum dünyaya. Kim bilir, belki de gerçek benliğim, tüm bu yansımaların toplamıdır; ışıltılı bir mozaik, her parçası ayrı bir hikaye fısıldayan... Ya da belki, henüz kendimi bile tam olarak keşfedemedim. Hala arayıştayım, sisler içindeki bir dağ yolunda, kendime doğru tırmanırken...

Şimdiye kadar hiç kendi istediğim gibi yaşayamadım. Hep birilerini mutsuz ederim düşüncesi ya da ailemi hayal kırıklığına uğratırım endişesi ile yaşadım. Asla tam anlamıyla mutlu olmadım, istediğim mesleği seçemedim, istediğim gibi diğerlerini özgürce sevemedim.

İleride ne olacak peki? Evleneceğim, çocuklarım olacak, sıkıntılarım olacak, kendimi onlara adayacağım, onlar beni bırakıp gidecek, terk edeceğim veya terk edileceğim.. Şimdiden gördüğüm bu geleceği neden kabul edeyim ki? Kendi isteğimle bu noktada bırakmak varken..