Hisleriniz törpülendi mi, hala yaşıyor mu?

insanlara karşı tamamen duygusuz ve robotik bakıyorum. gördüğüm rsatladığım her insanın, her kötülüğü yapma riski var ve her pisliğin içindeymiş gibi geliyor, iyiliğe olan bir tek kapı bile nerdeyse açık kalmadı. Mutluluk sadece sönük bir his, başıma gelen güzel şeyler eski heyecanı uyandırmıyor, veya bir şeye yüzüm gülme ihtimali az, veya kısa süreli kimsenin başına gelen birşeye gerçekten üzülemiyorum. yaşamaya dair bir istek yok, beni seven ve ihtiyacı olan bir kaç kişi olmasa, ölmek korkunç bir ihtimal değil. sevinç ve hüzün eşit derecede ve sönük..

yakın hissettiğim, veya ailemden bile içim gülerek sevdiğim kimse yok.. kimsenin ne karakterin, e ne ahlakına, ne de zeka veya vicdanına güvenemiyorum

sizde durum nasıl