Siz de bıktınız mi?

Bıkkınlık, aslında bireyselmiş gibi duran ama kökü çok toplumsal bir şey. Ben de bakınca görüyorum; bu ülkede yaşayan insanların büyük bir kısmı, sadece günlük hayatın ağırlığından değil, üst üste yığılmış beklentilerden, çelişkilerden ve umutsuzluklardan da bıkmış durumda. Sosyolojik olarak baktığında, mesele sadece “canım sıkıldı” meselesi değil; bu, yapısal bir yorgunluk. Türkiye gibi ülkelerde, insanlar uzun süredir hem ekonomik olarak hem kültürel olarak hem de siyasal anlamda ciddi bir gelgitin içinde. Bir sabah uyanıyorsun döviz fırlamış, bir başka gün uyanıyorsun eğitim sistemi değişmiş, başka bir gün yine bir toplumsal kutuplaşma tartışması başlamış. Yani sadece kişisel hayatını değil, toplumsal kaderini de sürekli savunmak zorunda kalıyorsun. Sürekli diken üstünde olmak, her şeyin pamuk ipliğine bağlı olduğu bir ortamda yaşamak kolay mı? İnsanın ruhu yorulur tabii. Bir de şu var; bu coğrafyada insanlardan sürekli güçlü olmaları beklenir. Hep “idare et”, “şükret”, “sabret” denir. Ama sabret sabret, insan bir yerde tükeniyor. Hem ekonomik anlamda doyurulmayan, hem sosyal olarak daraltılan, hem de kültürel olarak sıkıştırılan bir toplum, bir süre sonra sadece bireysel değil, kolektif bir bıkkınlık yaşamaya başlar. Bugün sokağa çıktığında insanların yüzündeki yorgun ifade, sadece kendi dertlerinin yorgunluğu değil; bütün bu toplumsal sistemin yükünün yorgunluğu. Kendi hayatını bile şekillendiremeyen bir insan, hem maddi hem manevi anlamda yorulur ve bir süre sonra da umutsuzlaşır. Ve işin acı tarafı şu; bu bıkkınlık sadece geçici bir ruh hali değil, nesiller arası aktarılmaya başlamış bir duygu. Anne babaların “idare et” dediği şey, çocukların da içine işlemiş oluyor. Böyle olunca toplumun genel enerjisi de düşüyor. Yani evet, ben de baktıkça görüyorum ve insan ister istemez “Bıktık be” diyor. Çünkü mesele tek başına bir kişinin sıkılması değil, hep birlikte taşıdığımız, ama bir türlü hafifleyemeyen bir yükün varlığı.