Bașkasının ıșığını takip eden kendi yolunu nasıl bulur?

Başkasının ışığıyla yarı karanlık yarı aydınlık bir şekilde yol alırsın. Bu tam olarak ne demek dersek. Yarım yamalak ışıkla önünde ki çukur , su birikintisi , duvar gibi engelleri tam göremezsin demek. Sonra ne mi olur? Neyin doğru neyin yanlış olduğunu tam olarak ayırt edemezsin. Bu yol seni nereye götürüyor. İşimize yarayacak mı yoksa yeni baştan mı yol arayacağız. O yüzden düşe kalka da olsa kendi ışığımızı bulmalıyız. Başkasının ışığı sadece bize ekstra aydınlık olsun..

Başkasının ışığını takip eden biri, genellikle kendine güvenmediği ya da kendi ışığını henüz fark etmediği için o yolu seçer. Ama bu durum sonsuza dek sürecek diye bir şey yok. Kendi yolunu bulmak bir anda olan bir şey değildir; çoğu zaman sessiz, yavaş ama derin bir süreçtir.

İlk adım, neden o başkasının yolunu seçtiğini dürüstçe kendine sormaktır. Ait olma arzusu mu vardı? Takdir edilmek mi istedin? Güvende hissetmek mi? Bu sorulara yanıt verdiğinde, kendi ihtiyaçların ve korkuların netleşir.

Sonra durup dinlemen gerekir. Kendini. Ne zaman heyecanlanıyorsun? Ne seni çabucak yoran, ne seni içine çeken bir şekilde kendine ait hissettiriyor? Bazen bir kitap, bir cümle, bir an seni kendi yoluna geri çağırır. Ve bu çağrıyı fark ettiğinde, onu küçük adımlarla takip etmeye başlarsın. Belki herkesin tersine yürürsün, belki en başta kimse seni anlamaz ama bir noktada fark edersin: o ışık artık senin içinden geliyor.

Kendi yolunu bulmak başkasından uzaklaşmak değil, kendine yaklaşmaktır. Ne zaman kendini dinlemeye başlarsan, işte o zaman yol da gözükmeye başlar.

Kimin ışığı olduguna bağlı.