KENDİNİZİ GERİ ÇEKER MİSİNİZ?

Ne kadar dokunaklı, yerinde bir yorum olmuş. Teşekkür ederim, kimisi de gelmiş sorumun altına "geri çekerim tabii eheheü" tarzında zekasız bel altı espriler yapıyor. İnanılmaz gerçekten :D Öyleyse sana bazı sorular sormamda sakınca yoktur, umarım? Peki sence, topluma bakarak değil tamamen kendi içselliğine ve deneyimine dayanarak, neden böyle olduğunu söyleyebilir misin? Belirli bir kıyas aramıyorum, belirli bir ölçüt peşinde değilim. Bir insanın sadece kendisinin elinde olan, herhangi bir rolle veya doğruyla etkileşime girmemiş ham hislerin peşindeyim. Bunu söyleyebilir misin? Biraz irdelemen gerekecek. Diğer sorum ise, böyle bir durumdayken aklından neler geçiyor, o anı nasıl ele alıyorsun? Sence, kendisini keşfedememiş bir insanın ürünü mü bunlar, ya da ne söylemek istersin?

Ne onlar? Ben size soruyorum, birkaç kaynağa değil. Bana belirli yerlere dayanarak ya da mantık süzgecinde değil de gerçekten savunma mekanizmalarınızı indirip, herhangi bir deneyiminizden, belki de çocukken yaşanan kırgınlıklardan bir şey anlatabilir misiniz? Son zamanlarınızda böyle bir şey yaşadınız mı?

Kusura bakma, yanlış bir şey mi söyledim ya da sert bir üslup mu kullandım? Gizli kullanıcı olmuşsun bundan dolayı soruyorum. Cevap vermek zorunda değilsin, sadece yanlış anlaşılma varsa diye buraya bırakayım dedim. Kimsenin üstüne gitmek istemem, eğer öyle bir izlenim oluştuysa diye.

Daha çok sormak istediğim, bir ortamda bulunan tüm dinamikler içerisinde nasıl bir yerde konumlandırıyorsun, bulunduğun şartlarla girdiğin etkileşimi? Yani sen, o an içerisinde ne yapıyorsun? Evet maalesef, erkekler bu konuda duygularını belli etmez diyerek yetiştiriliyor, bunun sonucu olarak toplumsal bakımdan hepimizi yaralayacak çoğu sorunlarla yüz göz olmak durumunda kalıyoruz. Karadenizli aile stereotipi, ya da direkt anadolu insanı diyelim... Bizim ülkedeki üst tabaka da, alt tabaka da "aile bağları" konusunda çoğu ülkeden çok daha kıymetli bir değer biçse de, tuhaf gelmiyor mu sana da en çok yara aldığımız yerin burası olması? Sanki insan, kişisel olarak kendisini keşfedeceği yerde, en çok sınırlarının bulanıklaşmasına şahit oluyor. Nerede bitiyoruz, nerede başlıyoruz. Duygularım yoksa, ben kimim? Sadece toplumun bir ürünü müyüm? Tıpkı robotlar gibi. Öyle işte.

Evet ama mesele neyin gösterildiği değil, neyin hissettirildiği çünkü her davranışın dayanağı, bizi ilk dürten ve ilk geribildirim olan hislerimiz üzerine yoğunlaşır. Aile kavramını en fazla "hissettiren" ve kimseye bu sevgiyi "gösteremeyen" biz, sevgiyi utanç verici bir şey olarak algılarken, belki de aileyi acı üzerine kuran bir yaklaşım benimsemişizdir. Öncelikle şunda anlaşalım, bir kavramı hissetmek belirli bir deneyimin sonucu mümkündür. O kavramı gösterebilme, yani başkalarına hissettirebilme becerisi ise, deneyimlerden edinilen tecrübelerin sonucudur. Ama burada ince bir çizgi var, göstermelik olarak yapılan şeyler, bir şeyi hissettirmekten ziyade içselleştirilmiş başka bir şeyin, kendisini bu biçimde ifade etmeye çalışarak kendisine uygun ortamda yeterince söz sahibi olmadığı anlamına gelir. Yani gösteriş dediğimiz, bizi kırılgan durumlara sokacak travmalar sonucu, kişinin birtakım önlemler almasıdır, neye karşı "o ortamda bulunmamak" için, daha fazla yetkinlik kazanacağı bir yere evrilme isteğiyle. Örneğin para üzerinden hava atan birisi, yeterince değer görmediğinden, benliği için değil de mesela üslubunu değiştirip, doğrudan para üzerinden, insanları "satın almaya" kalkabilir. Bu aile örneğinde de birbirimize sürekli sırt vermek, dayanmakla o kadar meşgul olmuşuzdur ki, artık bu durum suistimal edilmeye açık hâle gelmiştir. Bizim anadolu toplumunda her koşulda birbirimize kol kanat germek olduğundan artık yapılan her şey, kişinin dayanağını ölçmek üzerine kurulu. Yani bizde sevgi gösteriş olarak algılanıyor, çünkü bizim için ölçüt acı verici durumlarda ne kadar sabırlı kalabildiğimiz.