Hayatta kimsesiz kalsanız ne yapardınız?

Hayatta bir gün kimsesiz kalsaydım… sanırım önce sessizliğin ağırlığı çökerdi üzerime. İnsan ne kadar güçlü olursa olsun, bir omuz arıyor yaslanacak. Her şeyini yitirmiş biri olarak uyanmak, sabah kahvemi paylaşacak kimsenin olmaması, en çok da içimi acıtırdı. Ama zamanla şunu öğrenirdim: Kimsesizlik aslında kendinle tanışma süreci. İlk başta zor olurdu elbette. Sokakta yürürken gözlerim tanıdık bir yüz arar, telefonum çalmaz, sessizlik dostum olurdu. Ama sonra… belki bir kitapta, belki bir şarkıda, belki bir hayvanın gözlerinde yeniden anlam bulurdum.

Kendime bir rutin oluştururdum; sabahları yürüyüş, akşamları günlüğe birkaç satır. İnsanın kendi iç sesiyle konuşmayı öğrenmesi gerek bazen. Belki yalnızlığa alışmazdım ama onunla barışırdım. Hayat devam ederken bir yerlerde biriyle yollarım kesişirdi belki, ama bu kez beklentiyle değil, paylaşmak için yaklaşırdım. Kimsesiz kalmak, acıdır evet ama aynı zamanda insanın kendine döndüğü bir duraktır. O durakta oturur, kendimi daha iyi tanımaya çalışırdım. Çünkü bazen en büyük dost, insanın yine kendisidir

.

Hayatım bizlere ne getireceğini bilebilseydik yaşam belki daha kolay olurdu. Ama gelecekte ne olacağını bilmek de bazı yönden iyi değil. Mesela ölüm o vaktin ne zaman geleceğini İnsanoğlu bilse birçok garip şeyler yapar mı? Diğer yandan hayatın maalesef tatlı yanları olduğu gibi zaman içerisinde gerek arkadaş çevresi akraba çevren ailenden insanlar gittikçe kalmıyor ve maalesef yalnız kalıyorsun bu hayatta. Kimseyi yalnız bırakmasın ama bazı zaman başa gelen çekilecek o zaman da ayakta durmak için İnsanoğlu inadına yaşamaya devam edecek etmeli. Üzüntülerin girdabında kalmaya devam ettiği de insan geçmişin anılarıyla yaşamaya çalışırsa işte o zaman ölüm denilen gerçek kapıyı hızlı bir şekilde çalıyor. Sevgili Barış bu yaşıma kadar o kadar çok değişik insan profillerine karşılaştım ki kendi yaşadığım deneyimleri de katarsak insanoğlu çok güçlü bir varlık Yeter ki o gücünün değerini idrak edebilsin.