Geceleri seni en çok tüketen düşünce ne oluyor?

Yani bazen şu düşünceye ister istemez kapılıyorum. O kadar şey yaşadık. Ağladık , güldük , yerü geldi yıkıldık. Yeri geldi kalkmasını bildik. Sevdik , sevildik. Ama hep bir boşluktaymış gibi hissediyorum. Her şey anlamsız gibi. Hani bugün zengin olsam yine de boş. Fakir olsam yine boş. Günden güne kirleniyoruz gibi. Kimi bedenen , kimi düşünce olarak kimi ise kalben olarak. Arınmak gerekiyor diye düşünüyorum. Ama işte hayat bu ya hep bir isteğe bir engel var. Bu daldığım düşünce beni tüketiyor mu yoksa benim içimdeki beni mi tüketiyor bilemiyorum. Bu tükenip bir bitiş mi yoksa yeni bir başlangıç mı. Bilemiyor insan.

Geceleri çok bir şey düşünmeden yatarım zaten gün içinde birtakım koşuşturmacalar yaşarım ailemle vakit geçiririm burada yorum yaparım yani kafama meşgul edecek ya da benim psikolojik olarak kötü hissetmemi sağlayacak şeyler hiçbir zaman olmaz, ancak değer verdiğim kıymet verdiğimi üzdüğüm insanlar olursa onların gönlünü almak için elimden geleni yaparım ama değmeyecek insan olursa kulağımın kenarından bile geçmez.

Aslında Allah'a şükür halimize darda değiliz açıkta değiliz başımızı sokucak bı evimiz var Allah'a şükür tabiki herkesin derdi kendi herkesin sıkıntısı vardır biz bu durumda böyle istek evsiz yardıma muhtaç gazzedeki masum bebekler insanlar napsın peki ya seni en çok tüketen düşünce ne?