Herkes niye bu kadar menfaatçi ve çıkarcı ya?

Kesinlikle seni çok iyi anlıyorum. Aynı şeyleri defalarca yaşadım. İnsan bazen gerçekten şaşırıyor; yıllardır arayıp sormayan birinin aniden araması hep bir “acaba ne çıkarı var?” hissi uyandırıyor. Boşuna aramıyorlar çünkü. Sırf kendi işi düştüğü için, seni değil kendi menfaatini düşündüğü için arıyor. O da yetmiyor, "madem buluştuk şu işimi de halledeyim" kafasındalar. Benim de midem bulanıyor bu tiplerden. Birine zaman ayırmak, bir yerde buluşmak demek, o kişiye değer vermek demek. Ama bazı insanlar bunu suistimal ediyor.

Dostluk, ilişki ya da sıradan bir sohbet bile menfaate dayalı olmamalı. Ama günümüzde çoğu insan seni değil, işine yarayacak halini seviyor. Sen fayda sağladığın sürece varsın. Ne zaman ki “yokum” diyorsun, bir anda ortadan kayboluyorlar. Ben artık çok seçiciyim bu konuda. Enerjimi kimseye beleşe harcamam. Samimi olmayan, her hareketi hesap kitap olan insanlarla yolum kesiştiği anda uzaklaşıyorum. Çünkü huzurum her şeyden önemli. Gerçekten karşılıksız seven, düşünen, yanında olan birini bulmak zor ama mümkün. İşte onlara değer veririm, geri kalanı umurumda bile değil.

Konun başı para.
Sizce normal değil mi?
Benim asıl merak ettiğim konu , menfaatsiz insanların varlığının nerede yoğun olduğu.
Olumsuza neden kafa yoruyorum ki.
O öyle kalsın.
Nedeni neyse öyle kalabilir.
Olumlu bakalım , etrafımızda düzgün insanlar olsun.