Şaka yapmayı beceremeyen insanlara ne kadar tahammül edebilirsiniz?

Şaka yapmayı beceremeyen insanlara tahammül, çoğu zaman şakanın ardındaki niyete ve kişinin enerjisine bağlı olarak değişir. Eğer bir insan espri yapmaya çalışırken içten ve samimiyse, hatta sırf ortam neşelensin diye uğraşıyorsa, o zaman komik olmasa bile hoş görülür. Gülmesen bile, çabasına saygı duyarsın. Çünkü bazen şakanın içeriğinden çok, onu yapanın kalbi gülümsetir.

Ama iş başka bir noktaya gelirse — yani kişi şaka yapma bahanesiyle alttan alta kırıcı oluyorsa, sürekli dikkat çekmeye çalışıyorsa ya da sosyal ortamlarda espri yapacağım diye ortamı germeye başlıyorsa — işte o zaman tahammül çizgisi ince bir ip gibi gerilmeye başlar. Komik olmamak bir kusur değildir ama ısrarla komik olduğunu sanmak ve bunu başkalarının huzuru pahasına sürdürmek, bir noktadan sonra can sıkıcı hale gelir.

Bir de şu var: Bazı insanlar şaka yapmayı beceremedikleri gibi, espri anlayışını başkalarına zorla dayatma eğilimindedir. O zaman olay “ben komik miyim?” sorusundan çıkar, “beni neden ciddiye almıyorsunuz?”a dönüşür. İşte bu da ortamdaki doğal akışı bozar. Mizah paylaşılan bir dildir; eğer o dili iki taraf da konuşamıyorsa, gülmeye değil, suskunluğa neden olur.

Yani tahammül edilebilirlik, esprinin komikliğinden çok, ne amaçla ve nasıl yapıldığıyla ilgilidir. İyi niyetli bir sessizlik bile kötü niyetli bir espriden daha kıymetlidir.