Hayatınızı bir metafor olsaydı, bu ne olurdu ve neden?

Sevdiğim joker sözleri olurdu tabi ki de.

Ya iyi olarak ölürsün ya da kötüye dönüşecek kadar uzun yaşarsın.

Bu dünyada hayatta kalmanın tek mantıklı yolu, kural tanımamaktır.

İnsanlar da fotoğraf gibi; ne kadar büyütürsen, o kadar düşüyor kalitesi…
Ne kadar yalnız olduğunuzu anlamak, sizi üzüyor mu?

Güzel soru. Beni yazmaya teşvik eden sorulara bayılıyorum.

Hayatım, küçük bir noktaya benzer. Yaşadığımız dünya, bulunduğumuz evren, tüm bu devranın içinde ben sadece küçük bir nokta kadarım. Sonsuz döngünün, hayatın zincirinin en küçük halkasıyım. Evren benim için önemlidir. Bu evreni yaşanabilir kılmak için kendimce ufak adımlar atarım. Mesela sanatı önemserim, çevrenin temizliğine dikkat eder, toplumun bağnaz değil; bilgili ve aydın olmasını dilerim. Yaptıklarım çok da önemli ve ciddi görünmeyebilir ama küçük detaylar önemlidir.

Varlığım, bu koca devran için hiçbir şeydir ama ben de bir evrenim. Sahip olduğum vücudun içinde bir galaksi vardır. Organlar birer gezegen gibidir. Her organda çalışan bir sistem, yaşamı sağlayan küçük organizmalar, noktalar vardır ve bu organizmalar galaksiyi yaşanabilir kılmak için, küçük adımlar atar. Atılan bu adımlar, beni yaşama tutar.

Siz de birer evrensiniz.
Biz, sahip olduğumuz ve bizi sahiplenen evrenleri oluşturan noktalarız.
Bir nokta silinse bile, diğer nokta çizgiyi tamamlar.

“Sessiz bir nehir” olurdu. Dışarıdan sakin görünse de, altında sürekli bir akış, bir hareket, bir dönüşüm vardır. Bazen taşlara çarpar, bazen genişleyip derinleşir, ama her zaman ilerler. Sessizliği gözlemden, derinliği düşünceden gelir.