Bugüne kadar akıttığın gözyaşlarını saysan bir kuğu gölü olur muydu?

Belki bir kuğu gölü olmazdı ama sığ bir gölet oluşurdu kesin… Suyuna dokunsan gözyaşlarımın tuzu yakardı ellerini. Bazısı sessizce aktı yastığa, bazısı kimsenin görmediği anlarda içime aktı, sadece kalbim tanıklık etti. Ama hiçbiri sebepsiz değildi.

Hayatın bazı anlarında, insan ne kadar güçlü görünse de içindeki çocuğu koruyamaz. O çocuk kırılır, susar, ağlar… Ben de çok sustum, çok kırıldım… Sevdiğim birinin gözümün önünde yabancıya dönüşmesini izlemek, kalbimi emanet ettiğim insanın onu yere düşürmesi… Belki de en çok, hak etmediğim halde suçlu gibi hissettiğim anlar ağlattı beni.

Odette’in hikayesinde olduğu gibi… Bazen yaşadığın şeyleri kimse anlamaz. Gündüz kuğuya dönüşürsün; zarif, sessiz ve kimseye yük olmayan. Ama geceleri, yalnız kaldığında insan haline dönersin; savunmasız, yorgun ve özlemlerle dolu… Belki benim de gözyaşlarım bir göl oluşturmadı ama kalbimde hep o kuğuların hüzünlü dansı kaldı.

Senin hatırladığın versiyonu da sevdim bu arada… Belki de bazı hikayeler gözyaşından doğar, tıpkı en güzel çiçeklerin toprakla gözyaşı karışınca büyümesi gibi.

Selam,

Bırak kuğu golünü okyanus olurdu be.