Tutku, insanın özünü ortaya çıkaran bir güç müdür, yoksa aklın önüne geçen bir yanılsama mı?

Tutku, bence insanın özünü ortaya çıkaran bir güçtür. Çünkü bir şeye tutkuyla bağlandığımızda maskeler düşer, toplumun bizden beklediği rolleri bir kenara bırakırız. Gerçek benliğimizle hareket ederiz. Tutku, neyi sevdiğimizi, ne için yaşadığımızı, hangi uğurda fedakârlık yapabileceğimizi gösterir. Mesela ben küçükken çizim yapmayı çok severdim. Ailem “işe yaramaz” derdi, öğretmenim de ciddiye almazdı. Ama her fırsatta kalem kağıda sarılırdım. Yıllar sonra grafik tasarımcı oldum. O çocukluk tutkusu, beni ben yapan şeydi.

Ama şunu da kabul etmek gerek: Tutku bazen aklın önüne geçebiliyor. Hele ki aşk gibi güçlü duygularda… Birini tutkuyla sevdiğinde, bazen gözün hiçbir şeyi görmüyor. Uyum var mı, değer veriyor mu, seni gerçekten anlıyor mu diye düşünmeden hareket ediyorsun. Sonra geriye dönüp bakınca “ben ne yapmışım” diyorsun. Yani tutku hem aydınlatan bir fener, hem de kör eden bir ateş gibi. Asıl mesele onu doğru yönlendirebilmekte. Eğer tutkuyu akılla dengeleyebilirsek, insanın en saf, en güçlü halini ortaya çıkarıyor. Ama aklı devre dışı bırakırsak, kendimize bile yabancılaşabiliyoruz. Bu yüzden tutkuya sahip olmak güzel, ama onun esiri olmamak lazım.