Bir insan neden yalnız kalır?

Yalnız olmak, bazen dışlanmışlık gibi görünür ama çoğu zaman içsel bir yolculuğun en sessiz ama en değerli durağıdır. Şu an hayatında kimse olmaması, senin eksikliğin değil, belki de hayatın sana “önce kendinle tanış” deme şeklidir. Kader dediğimiz şey sadece başımıza gelenler değil, onlarla ne yaptığımızdır da. Belki de şu an senin imtihanın, kalabalıkların gürültüsünde değil, sessizliğin içinde sabretmeyi öğrenmektir.

Kendini "kötü değilim, sadece sıradan biriyim" diye tanımlaman bile çok şey anlatıyor. Çünkü bazen biz, varlığımızı çevremizdeki insan sayısıyla ölçmeye başlıyoruz. Oysa kalabalıkta kaybolmuş biri mi daha varlıktadır, yoksa kendi sessizliğinde ayakta kalabilen mi?

Dostluk, sevgi, bağ kurmak... hepsi güzeldir evet. Ama bunlar olmadan da bir insan “yarım” olmaz. Belki şu an yalnızsın çünkü hayat sana, başkalarına tutunmadan da güçlü olabileceğini göstermeye çalışıyor. Belki de senin kalbin, sıradan ilişkileri değil; derin, sarsılmaz bağları bekliyor. Bu yüzden seni hak etmeyenler birer birer düşüyor hayatından, ve sen “neden kimsem yok” diye sorarken, aslında evren seni “kendin”le baş başa bırakıyor.

Kaderin buysa bile (ki bilmiyoruz) bu, bir ceza değil. Bazen kader bizi yalnız bırakır ki, bir gün karşımıza çıkan gerçek dostu, gerçek sevgiyi, içimizle kurduğumuz barışı daha derinden anlayalım.

Unutma, yalnızlık bir boşluk değil… doğru insanlara yer açmak için hayatın yaptığı bir temizlik olabilir.