Hayat sizi yordu mu?

Hayat beni yordu, evet. Ama yorgunluğum, sadece bedenimde değil, ruhumda da iz bıraktı. Tıpkı bir yolculuğa çıktığında, her adımda toprakla sürtünen ayakkabılarımın oluşturduğu derin izler gibi. Bazen rüzgarın yönü değişir, yönünü bulmak için çaba sarf edersin; bazen ise güneşin batışını görmek için çok beklersin. Yorgunluk, nehir gibi akar içime, ama bazen farkına bile varamam; birikir, derinleşir, sonra bir gün ansızın beni içine çeker. O an fark ederim ki, hayat sadece koşu değil, bazen de ağır yükleri taşımaktan ibaret.

İçimdeki boşluklar, anıların ağırlığından, kaybettiklerimden, yaşadığım hayal kırıklıklarından büyüdü. Ama her kayıptan sonra, içimde bir sızı da olsa, yeniden toparlanma gücünü buldum. Her darbede, her acıda biraz daha güçlendiğimi hissediyorum. Hayat beni yordu, evet; ama aynı zamanda, her zorluğun ardından, bir kez daha ayağa kalkmayı öğretti. Artık yorgunluk, sadece dinlenmeye değil, bir zamanlar kaybolan gücümü tekrar bulmaya da davet ediyor.

Ama belki de en çok, hayatın bana öğrettiği şey şu: Yorgunluk, aslında hayatın bana verdiği derstir. Kırılmadan yeniden var olabilmeyi, her şeye rağmen devam edebilmeyi… O yüzden hayat ne kadar yorarsa yorsun, hala içimde bir umut ışığı yanıyor. Çünkü yorgunluk, bitiş değil, yeniden başlama arzusunun ta kendisidir.

Hayat mı, yormak mı?
İkisi artık iç içe zaten.
İçimden geldi bir an—melek gibiydik, zamanla şeytanlaştık.
Gerçi şeytan melek değildi ama… benzetme güzel duruyor yine de.

Hayatla savaşmıyoruz artık;
Bir şekilde anlaşmayı öğrendik.
Kim galip, kim mağlup… önemli değil.
Yeter ki bizden bir şey eksilmesin.

Hayat bir sınavsa, yorulmamız normal bence. Evet her coğrafyanın kaderi ve sınavı farklı. Ama sınavı sorgulasakta, durumu kabul edip pes etmemekten başka bir seçeneğimiz yok sanki 😎